Zwangerschap

De dag dat we besloten te stoppen met de pil was ergens in het voorjaar, dit was een hele beslissing.

Ik had nog geen vaste baan en mijn vriend was net zijn eigen bedrijfje gestart. Maar langer wachten wilden we ook niet. We wisten tenslotte ook niet hoe lang het zou duren voordat ik zwanger zou zijn. Ik was er zo obsessief mee bezig, heb zelfs een doos met zwangerschapstesten gekocht. Zie nu wel in dat ik dat niet had moeten doen, maar ik wilde zo graag dat bijzondere gevoel van een kindje in mijn buik….

Op 15 december 2011 kwam ik erachter dat ik zwanger was en dit was acht maanden nadat ik was gestopt met de pil. Ik heb een hele goede zwangerschap gehad al was ik de eerste 4 maanden behoorlijk misselijk en kreeg bijna geen hap door mijn keel.  Het kindje groeide goed en mijn buik ook, maar qua gewicht viel ik  de eerste 3 maanden alleen maar af. Dit verbaasde mij enorm. Ik ben een enorme zoetekauw en had verwacht dat ik me vol zou stoppen met chocola e.d., maar dit was helemaal niet het geval. Na 4 maanden ging ik wel weer normaal eten en mijn buikje begon al goed te groeien. Ik moest vanaf 13 weken al andere broeken gaan dragen want mijn eigen broeken zaten al te strak, maar ik vond mijn buik geweldig! Jurken en jumpsuits vond ik heerlijk om te dragen, die zaten zo lekker los om me heen.

[divider]

Sporten

Sporten was vanaf het begin af aan lastig, dit vond ik erg jammer want ik sportte normaal 2 keer in de week. Na twee maanden zwangerschap moest ik helaas al stoppen met sporten. Achteraf heb ik daar best spijt van want ik ben nu 1,5 jaar later nog steeds bezig om mijn buikspieren terug op niveau te krijgen. Ook was ik enorm emotioneel tijdens mijn zwangerschap, als ik al een reclame zag waarin een baby huilde kon ik al vol schieten. Werd er helemaal gek van. En volgens mijn vriend had ik ook nogal last van stemmingswisselingen maar daar weet ik natuurlijk niks van.

Met de schrik vrij

Ik heb vrij vaak echo’s gehad en het was echt heerlijk om ons kindje te zien en om het hartje te horen kloppen. Wij hebben namelijk ook de combinatietest gedaan, dus dat was al eentje extra. We konden allebei niet wachten om het geslacht te weten, daarom hebben we met 16 weken een geslachtsecho gedaan. Dat was echt geweldig!!!! De vrouw die ons hielp was ook echt een heerlijk mens en we hebben er een dvd van. De 20 weken echo hadden we bij Starr op zuidplein, maar onze kleine meneer ging continu met zijn kont in de krip. Ze kreeg hem niet goed in beeld en we moesten even een uurtje gaan lopen en dan weer terug komen. Toen had ze hem iets beter in beeld maar ze moest er wel echt moeite voor doen.

En toen kwam het bewuste telefoontje van Najat!!!! De kleine had een iets te groot hoofd voor het aantal weken dat hij was, we schrokken ons kapot! Er zou toch niks mis zijn met de kleine, er gingen allerlei scenario’s door ons hoofd heen. Stel je voor dat hij iets zou hebben, wat zouden we dan doen? Dit hebben we allebei snel moeten loslaten en besloten om eerst de uitslag af te wachten. De week erna mochten we gelukkig weer terug komen en dat was gelukkig bij Najat bij de Starr. Er was niks mis met ons ventje!!!!! We hadden gewoon een gezonde grote knul.

Werken & genieten!

Vanaf 26 weken werd het werken best zwaar, ik was locatiemanager van een kinderdagverblijf en het was een behoorlijk drukke en stressvolle baan. Ik werkte 36 uur verdeeld over 4 dagen, dus 9 uur per dag en ben met 29 weken 2 uur minder per dag  gaan werken want die 9 uur per dag ging echt niet meer. Ik had heel graag nog tot 4 weken voor de zwangerschap door gegaan en nu dat niet ging voelde ik me ineens een aansteller, vooral omdat er collega’s waren die dit wel konden. Ik heb me daar redelijk bij neer kunnen leggen en ging toch tot het uiterste. Ik zat namelijk net in de functioneringsgesprekken en weet nog dat ik `s ochtends vroeg de eerste gesprekken deed, om 12.00 naar huis ging om te liggen en dan om 15.00 weer terug kwam om de laatste gesprekken te doen. Zo hoefden de meiden niet te veel van de groep af, maar voor mij was het eigenlijk teveel.

Met 34 weken had ik een behoorlijke toeter en veel last van harde buiken en mocht ik eindelijk met zwangerschapsverlof. Nu kon ik eindelijk goed genieten van het getrappel in mijn buik, ook al leek het `s avonds af en toe net alsof ik een profvoetballer in mijn buik had zitten. Ik hoop dat mijn volgende zwangerschap ook weer zo soepel verloopt maar dat zal ik voorlopig nog niet weten.

[divider]

Priscilla Storm