Zwanger! Je hebt er maar druk mee.

Ruim 15 maanden heeft het moeten duren. Ruim 15 maanden hebben we moeten wachten. We hadden de hoop al opgegeven en waren door de huisarts doorverwezen naar het ziekenhuis. Drie dagen voor ons gesprek met de gynaecoloog was dan eindelijk dat lang verwachte moment gekomen. We zijn zwanger!!!

[divider]

Tranen van geluk stromen over mijn wangen terwijl mijn verloofde nog net geen vreugdedansje maakt. En nu? Wat doen we nu? Wat moeten we allemaal regelen? Er schieten zoveel vragen door mijn hoofd. Gaan we het meteen aan onze ouders vertellen of wachten we nog even? Ik wil het van de daken schreeuwen, maar vanwege een eerdere miskraam besluiten we om het stil te houden tot we meer zekerheid hebben. Daar zit ik dan. Na zoveel tijd is die ene grote hartenwens werkelijkheid geworden en je durft het nog niet met iemand te delen.

Iets wat al heel snel duidelijk is, is dat ik me wil aanmelden voor “moeders voor moeders”. Ik heb bekenden die moeilijk of zelfs helemaal niet zwanger kunnen worden en weet hoe dit jarenlang voor emotionele en lichamelijke stress kan zorgen. Door simpelweg een aantal weken in een kannetje te plassen help ik de wetenschap om die grote hartenwens voor velen vrouwen mogelijk te maken.  Daar hoef je dan toch geen tweede keer over na te denken.
Ik meld me aan en binnen enkele dagen zit er een vriendelijke dame in mijn woonkamer die nogmaals een zwangerschapstest afneemt. De zenuwen gieren door mijn lijf. Mijn kindje zit er toch nog wel? Ik ben toch wel echt zwanger? Het zal toch niet mis zijn? Binnen twee seconden verschijnt er een diep paarse streep. “Zooo” zegt de vriendelijke dame verbaasd “die is zeer snel en duidelijk verschenen, duidelijk zwanger”. Ik mag dus de komende maanden in onmogelijke houdingen in kannetjes plassen en dit in bussen verzamelen. Bussen die onder werktijd stiekem in de tuin tussen de containers worden verstopt voor of door de koerier omdat ik niet wil dat de buren ze zien. Ook gaat er een bus stiekem mee naar het werk, verstopt op een leegstaande etage, op een wc die niet in gebruik is. Heel veel gedoe, maar het is me het allemaal waard als ik zo een ander hetzelfde gelukzalige gevoel kan laten ervaren dat ik op dat moment ervaar.

Dan moet je nog de keuze maken of je een nekplooimeting wil laten doen. Aangezien ik al 34 jaar ben kies ik er voor om de nekplooimeting te laten uitvoeren. Op van de zenuwen en met de gevraagde volle blaas lig ik op de tafel. Uiteraard werkt kindlief niet mee dus moet er flink geduwd worden door mijn opgebouwde isolatie laag en overvolle blaas, wat niet echt prettig is. Niets werkt dus wordt er gevraagd om mijn blaas deels te legen. Heb je dat weleens geprobeerd als je heel erg nodig moet? Het is praktisch onmogelijk. Terwijl mijn blaas zich in snel tempo leegt moet ik alle mogelijke moeite doen om af te knijpen. En dan hup, weer die tafel op. Na ruim een uur porren, duwen en wiebelen ligt hij eindelijk een keer stil in beeld. De echoscopist doet snel de meting en de cijfers worden ingevoerd. Gespannen ligt ik te wachten op de uitslag. De uitslag is fantastisch!!! Volgens de echoscopist had het niet beter kunnen zijn. Er is minimale kans op chromosoom afwijkingen. Een waterval aan tranen stromen weer langs mijn wangen. Wat een opluchting!

Omdat ik astma en reuma heb wordt ik al snel door de verloskundige doorverwezen naar het ziekenhuis. Er volgen vermoeiende maanden met velen ziekenhuisbezoekjes. Iedere week ben ik wel bij één of meerdere specialisten te vinden. Diverse onderzoeken vinden plaats, medicijnen worden stopgezet of vervangen en ik, ik werk aan alles mee, want ik wil immers het beste voor mijn kindje.

Dan is daar eindelijk de 20 weken echo. Ik ben op van de zenuwen en wacht in spanning af wat het geslacht is en of alles goed is. Helaas, er zijn wat onregelmatigheden gezien. Het is alsof er een stormram in mijn maag wordt geknald. Mijn kleine jongen heeft een vlekje op zijn hart en er ontbreekt een ader in zijn navelstreng. Ik word doorverwezen naar het Erasmus ziekenhuis en krijg anderhalve week later dezelfde diagnose te horen. Het vlekje hoeft niets te betekenen en de navelstreng kan er voor zorgen dat mijn ventje wat kleiner is bij geboorte. Ze moeten de groei goed monitoren en daarom worden de controles nog regelmatiger. Iedere twee tot drie weken heb ik een groeiecho en daarnaast tweewekelijkse afspraken bij de gynaecoloog. De baby zit constant net tegen de onderlijn, maar zijn groei blijft stabiel. Tot aan week 35 gaat het goed, maar dan wil de gynaecoloog zelf ineens nog een extra echo maken omdat hij niet geheel tevreden is over de cijfers. In week 36 krijg ik dan de laatste echo met het nieuws dat mijn baby veel te klein is en waarschijnlijk onvoldoende voedingsstoffen binnen krijgt. Hij moet gehaald worden zodra ik 37 weken zwanger ben. Tot die tijd moet ik mij om de dag melden in het ziekenhuis om een hartfilmpje van de baby te laten maken en ik moet er vooral rekening mee houden dat er een grote kans bestaat dat hij na geboorte vier weken in het ziekenhuis moet blijven. Dat is niet wat een jonge moeder wil horen, maar het is helaas niet anders.

Ik had me het zwanger zijn toch heel anders ingebeeld. Roze wolken, zachte schopjes en relaxed genieten van het wondertje dat in je groeit. De realiteit was heel anders. Hoe zou in vredesnaam de bevalling gaan?

blog_ineke_2_2

[divider]

Ineke van Dinther