Ziekenhuisopname

Toen we in het Vlietland aankwamen stonden ze al op me te wachten en kon ik gelijk mee naar een echo kamer. Ik had een hoge trombose en ze konden niet zien hoe hoog want daar lag onze mooie jongen.

[divider]

Vanaf dat moment lag ik op een bed en mocht ik daar niet meer uitkomen. Bloedverdunners leren spuiten en de pijn laten zakken, na vier dagen mocht ik weer naar huis met een zak vol bloedverdunners en vanaf dit moment was ik niet meer onder controle bij de verloskundige, maar bij de gynaecoloog.

Genieten

Toen ik weer een beetje kon lopen, kon het genieten gaan beginnen, het babykamertje afmaken en zwangerschapskleding kopen want mijn buik begon te groeien. Op een zaterdag zijn we lekker samen uit eten geweest en daarna hadden wij een verjaardag. ‘S nachts begon ik vocht te verliezen, en dit stopte daarna niet meer.  Ik dacht dat ik incontinent was geworden en ging gewoon door met alles wat ik deed, ben zelfs nog 2 keer lekker wezen zwangerschapszwemmen. Op een gegeven moment voelde ik me niet lekker worden en hebben we toch maar even naar het ziekenhuis gebeld, met mijn trombosebeen hadden we ook veel te lang gewacht om te bellen dus nu maar een keer op tijd bellen dachten we.

In het ziekenhuis werd ik na een check helemaal goedgekeurd en er was gelukkig niks aan de hand. Net voordat ik wegging bedacht ik me even dat ik vocht verloor en vroeg ik wat ik hieraan kon doen. Nadat ze toch even doorvroeg en vroeg hoe het rook besloten ze toch maar even een echo te maken en ja hoor daarop was te zien dat er verminderd vruchtwater was. Er werd nog even een testje gedaan wat hetzelfde werkt als een zwangerschapstest en als deze positief was, dan was het vruchtwater. Helaas was deze positief en kregen we gelijk te horen dat ik het ziekenhuis niet meer zou verlaten totdat ik bevallen zou zijn. Ik was op dit moment nog geen 28 weken zwanger en de scheur in mijn vliezen is al op 26 weken ontstaan.

Rollercoaster

Vanaf dat moment kom je in een rollercoaster, er worden extra onderzoeken gedaan, voor je het weet zit er een hele pijnlijke prik in je been en blijken dit al longrijpingsprikken te zijn. Nadat ik naar mijn kamer wordt gebracht, wordt er mij meegedeeld dat ik vervoerd ga worden naar het Sofia kinderziekenhuis omdat ze daar alleen de zorgen van prematuren kunnen opvangen. In de ambulance naar het Sofia gebracht, en daar begon alles weer van vooraf aan, de volgende ochtend werd ik wakker op zaal, wetende dat ik hier niet meer zwanger wegga.

Op zondag gelijk een gesprek met een kinderarts, dit is echt geen fijn gesprek en ze kunnen dan ook niet vertellen hoe het met je kindje zal zijn als hij geboren wordt. Maar 28 weken zou echt nog heel vroeg zijn en elke week die hij blijft zitten is mooi meegenomen. Ik weet dat ik met 32 weken terug zou mogen naar het Vlietland ziekenhuis, dus daar verzetten we de gedachten dan maar naartoe. Ik heb in totaal vier weken op de zwangere afdeling in het Sofia gelegen, en ik heb daar plezier gehad, tranen gelaten maar vooral veel gelachen met mijn lieve kamergenoten. Coen was er elke dag zolang als hij kon, en mijn bed was ondertussen ook zijn bed geworden.

[divider]

Nandi Flier