Yes Verlof!

Eindelijk mijn verlof, heerlijk genieten en wachten op de komst van ons kleintje.
Mijn eerste dag: ik ga dit en dit en dat en zus en zo doen, ik kan je vertellen die eerste dag heb ik helemaal NIKS gedaan. Heerlijk even helemaal niks. Voor de rest kom ik mijn dagen wel door. 

[divider]

Mijn zusje gaat een keer gezellig mee naar controle en verteld Najat dat ze trots is dat ze tante wordt. Op de behandeltafel vraagt Najat aan mijn zusje of ze het even wil zien, nou dat hoefde ze geen twee keer te vragen. Najat vraagt mij of ik weet wat het wordt dus ik zeg ja een meisje, nou zegt mijn zusje “het kan altijd nog wat anders zijn je weet het nooit zeker”. Najat is ondertussen bezig met de echo en zegt ineens “nou dat zou de eerste jonge met schaamlippen worden dan”, we hebben smakelijk gelachen.

Week 39

Ik ben het zat zo spuugzat, ze doet me pijn, ik slaap slecht, heb een dieet i.v.m. suiker en ben veeel te nieuwsgierig. Ik kom op controle bij Najat en geef aan dat het ik zat ben. “Kind laat me nu al niet slapen” zeg ik, als ik links lig gaat ze na 10 minuten net zo lang douwen tot ik omdraai naar rechts, lig ik rechts gaat ze ook na 10 weer lopen douwen draai ik vervolgens naar mijn rug krijg ik kramp in mijn beide kuiten om gek van te worden en dan dat maagzuur….. nee ik ben er klaar mee. Najat zegt “zal ik even kijken of er al beweging in zit”, dus ik haal mijn schouders op en zeg “kijk maar, maar volgens mij is er nog niks want heb verder geen harde buiken of iets dergelijks?

Najat kijkt en zegt “je zit op 2 cm”. Ik kijk op en zeg “nee gaat heen en nu?” Nou zegt ze “ik kan je strippen maar das niet erg prettig”. “Nou probeer maar” geef ik aan en ze stript me. Dat niet erg prettig klopt wel erg goed jeetje, maar goed het is voor een goed doel houd ik maar in gedachten. Nu was het weer afwachten. Woensdag moest ik maar bellen als er nog niks is.

Woensdag nog steeds niks, heb gelopen, gestreken zelfs de was van mijn schoonzusje gestreken want ja moest wat doen om de tijd te doden. Einde dag bel ik met Najat, “nou nog geen beweging niks en heb ook nergens last van”, “kom maar langs” zegt ze. Wij hop in de auto en naar Najat die gaat weer even controleren, “4 cm” zegt ze ineens. “Jeetje” zeg ik maar nog steeds geen bevalling of weeën. Nou zegt Najat “wees blij sommige beginnen op 0 en dan met veel weeën”. Nou voorruit op weer naar huis en met mededeling vrijdag nog maar even te bellen.

Hmmm heb ik nou een beetje geplast?

Woensdagnacht ga ik naar het toilet en loop terug naar bed en voel ineens wat lopen, hmm denk ik nog nou misschien wat urine het zal wel. Donderdagochtend wil ik ineens boodschappen doen en bel mijn schoonmoeder en koop zo ongeveer de hele supermarkt leeg want ja als de kleine er ineens is heb ik in ieder geval genoeg in huis. Terwijl ik in de supermarkt loop, voel ik elke keer weer kleine beetjes vocht lopen hmm wel vreemd dit had ik gisteren niet. ‘s Middags komt een vriendin op de koffie en heb ik het weer. Ik twijfel en zodra mijn vriendin weg is toch maar even Jy & Ik gebeld.  Najat neemt op en dan volgt mijn meest vreemde telefoongesprek ooit. Ze geeft aan “wil je even op het toilet gaan zitten”, “uuhh ja natuurlijk”, “ik blijf wel aan de lijn” zegt ze, “okay nou ik zit”, “wil je dan even op je vuist blazen”, zo gezegd zo gedaan.

“En voel je wat”, vraagt Najat. “Nou er loopt wel een beetje vocht uit beneden”… “Kun je langskomen” vraagt ze dus ik gil naar Patrick, “lief we kunnen weer”. In de auto zegt Patrick, “nog even en dan zitten we er iedere dag”. Bij Jy & Ik aangekomen doet Najat een test met een stokje en ja deze verkleurd of te wel mijn water is gebroken. Ik moet nu binnen 12 uur bevallen anders word ik ingeleid.

Donderdagavond 21 juli

Nou nog geen weeën en geen beweging, bellen maar weer. Ik word straks teruggebeld en Ikazia zit vol dus optie blijf Maasstad of Ruwaard. Dan maar Ruwaard niet zo een zin in een MRSA bacterie. Vrijdag 22 juli om 7.00 uur moet ik me melden. Iets wat gespannen gaan we slapen. Om 3.00 uur word ik wakker, de kleine meid schopt en draait aan alle kanten en ineens voel ik een soort knap in mijn buik. Met mijn hand tussen mijn benen loop ik ongemakkelijk naar de badkamer en ja hoor daar is de rest van mijn water. Nou moet morgen toch om 7.00 uur in ziekenhuis zijn dus zal wel goed zijn het was helder dus ok. Om 3.15 uur begin ik ineens toch steken in mijn rug te krijgen en toen dacht nee het zal toch niet.

Het is begonnen

Om de 6 minuten kwamen die steken en kramp in mijn rug elke keer terug, ja hoor het was begonnen. Om 3.45 uur heb ik Patrick wakker gemaakt met de mededeling onze dochter wil niet wachten tot morgenochtend. Hij draait zich om en zegt “zal zo wel weer over gaan”, toen hoorde hij me puffen en zei “je bent serieus”, “uhh nee ik doe dit voor de lol”. Toch nog maar even bellen met Jy & ik. We mogen gelijk naar het Ruwaard. In de auto over die brug en ik zeg terwijl ik een wee weg puf “als dat stomme ding nu maar niet weer open gaat” maar gelukkig we kunnen er vol gas overheen. In het ziekenhuis aangekomen gaat alles rustig verder.

Ik kan de weeën gelukkig goed weg puffen, al worden ze wel steeds pijnlijker en heftiger. Na ongeveer anderhalf uur vraag ik toch om pijnstilling. Ze boden me verschillende opties en ik moest er maar even over na denken over een half uur kwam de gynaecoloog en die zou het verder met mij bespreken. Ik moest anders maar even gaan douchen.

Het lijkt wel of ik moet

De douche werkte heerlijk ontspannend en na een tijdje zei ik tegen Patrick “het lijkt wel of ik moet poepen stom hé”. “Nou dan moet je maar op de wc gaan zitten”, op dat moment komt de verloskundige polshoogte nemen en die vraagt wat ik op de wc doe dus ik zeg dat ik het idee heb dat ik moet. Ze zegt “kom maar terug naar je kamer”. Dus ik sta op en ga terug naar mijn kamer, op het moment dat ik wil gaan liggen gaat het me toch ineens zeer doen en dat laat ik ook merken ik zeg “au au au” en Patrick rent de gang op en haalt er iemand bij. De verloskundige en kraamverzorger staan bij me en gaan weer even kijken. “U zit op 10 cm mevrouw, u mag gaan persen”. Patrick en ik kijken elkaar verbaasd aan dit hadden we even niet verwacht.

Het persen begint en dat is nog best een hele klus. Patrick wilt me helpen en fluistert in mijn oor “je kan het je kan het”. Aan beide benen heb ik de verloskundige en kraamverzorger staan. Het gefluister van Patrick is erg lief maar erg irritant, dus als de wee voorbij is vraag ik lief aan Patrick of hij dat niet meer wilt doen. Daarna blijf ik nog ruim een uur persen maar krijg de kleine meid niet door het schaambot heen. Ze zien dat ik uitgeput raak en halen de gynaecoloog er alsnog bij. Die besluit om de vacuümpomp te doen, zodra die erop zit en de knippen zijn gezet (voel je echt niks van tijdens een wee) krijg ik een goede wee en pers met alles wat ik heb. Daar is het hoofdje en ineens geen wee meer, ik kan je vertellen dat ligt erg ongemakkelijk. Snel gaan ze over mijn buik wrijven om een wee op te wekken en ja hoor daar komt er weer één en daar is ze ons meisje. Wat bijzonder en wat mooi, 9 maanden van klein celletje tot klein meisje Amy is je naam. Alles erop en eraan. Volmaakt gelukkig. Pappa knipt met bibberende handen de navelstreng door, zo nu moet je het alleen doen meisje.

Thuis als gezin

Omdat ik 24 uur vruchtwater verlies had moesten we ter controle een nachtje blijven en dat vond ik eigenlijk wel prima. Zaterdagochtend mogen we naar huis, we zetten het nieuws aan en zien dan Amy Whinehouse is overleden hoe bijzonder is dat, onze Amy wordt 22 juli geboren en 23 juli overlijdt Amy Whinehouse. De kraamhulp arriveert en het is toch even afwachten wie of wat je in huis krijgt.

Joke is een onwijs lieve en rustige vrouw en gaat rustig met Amy en mij aan de slag. Wat een info en ik nog wel denken dat ik alles gelezen had op internet…. Amy groeit lekker en doet het prima. Drinkt alle flesjes op en poept en plast voldoende. Ze is een wolk van een baby, op de krampjes ‘s nachts na.

KISS

Na 2,5 maand heeft Amy een lichte voorkeurshouding, volgens het consultatiebureau hoef ik er niks mee dan alleen voldoende van fleshouding wisselen. Ik wil toch wat advies en tips van een fysiotherapeute en maak een afspraak. Na eenmaal daar mijn verhaal gedaan te hebben komt ze op de conclusie lichte vorm van KISS syndroom (http://www.kiss-kinderen.nl/) Na wat behandelingen bij een manueel en een fysiotherapeut heeft Amy na 3 maanden nergens meer last van. Hiermee wil ik aangeven volg altijd je mamma gevoel, deze heeft het bijna altijd juist.