Steeds meer pijn

Ik heb in 2012 een GPB (maagverkleining) gehad en kreeg vanuit het ziekenhuis te horen dat ik zwanger mocht worden. Wel moest ik rekening houden met het feit dat door de operatie en medicijngebruik het een jaar kon duren voor ik zwanger kon worden. In maart besloten Ricardo en ik te stoppen met de pil en gewoon te zien hoe of wat.

[divider]

De test

De maand erna werd ik wel ongesteld maar echt zeer weinig voor mijn doen . Vond dat wel erg raar maar dacht er niet bij na. Paar weken later had ik het idee dat er wat was, ik niet helemaal in me hum. We besloten een test te doen maar was negatief en twee weken later had ik ongesteld moeten worden, maar er kwam niks. Stiekem op donderdag een test gekocht en `s avond tegen Ricardo gezegd dat we vrijdagochtend voor dat hij naar z`n werk ging we de test deden .

Dus vrijdagochtend om vijf uur naar de wc om even te plassen en de test te doen. Ik was nog zo moe dus test naast me neer gelegd en heerlijk terug gaan liggen, na een paar minuten vroeg Ricardo of we op de test konden kijken. Ik lichtje aan en kijken en wat zagen we daar… positief twee a drie weken zwanger. Ik keek Ricardo  aan en we waren allebei super verbaasd. We waren zwanger, joepie. De zondag was het vaderdag en hebben we het verteld aan de ouders en zussen en die waren erg blij voor ons, ondanks dat het nog pril was.

Op maandag ziekenhuis gebeld en verteld hoe of wat en mocht zelf een verloskundige kiezen. Ik was superblij want wist al dat ik bij ‘Jy&Ik‘ wou en heb dus gelijk gebeld en kon de week erna al langskomen. De eerste afspraak bij Najat was met Ricardo en m`n moeder. De echo maakte me heel zenuwachtig maar er was wat te zien en het hartje klopte! Ik was superblij, maar wat op de test stond klopte niet, we waren al zes weken zwanger .

De eerste weken ging alles goed

De eerste weken van de zwangerscap ging alles goed, ik heb nergens last van gehad. Toen we bij de 21 weken kwamen kreeg ik steeds meer pijn net onder m`n borstbeen. Ik ben toen naar het ziekenhuis  geweest en ze dachten dat het met m,n GPB  te maken had. Ik kreeg een drankje mee en moest ik elke dag innemen en ging het alsnog fout dan moest ik gelijk terug komen.

Zondagmiddag zijn we even gezellig bij vrienden in de kroeg gaan kijken en ik kreeg steeds meer pijn. Het was zo erg dat ik het niet meer vol hield dus wij naar de spoedeisende hulp en daar was het megadruk ppppfffff. Gaf aan dat het niet ging maar ja mevrouw u moet op uw beurt wachten dus wij ook.  Maar Ricardo had het al door en zat naast me en hield me vast en toen ging het fout. Ik viel flauw van de pijn en toen was er ineens wel een kamer voor me .

Na lang wachten werd er besloten dat ik opgenomen zou worden  en niet naar huis mocht. Heb er een week gelegen  zonder te weten wat ik heb dus op zaterdag naar huis maar was nog steeds niet lekker en had nog steeds megaveel pijn. Zondagmiddag ging het weer fout maar supereigenwijs dat ik was zijn we niet naar het ziekenhuis gegaan want ik moest mij toch maandagochtend weer melden in het ziekenhuis. Dus maandagochtend naar de ziekenhuiscontrole en toen moest ik gelijk weer opgenomen worden want  m`n baarmoeder mond was al een beetje open gaan staan en betekende dus bedrust! Na weer een  week in het ziekenhuis gelegen te hebben kreeg ik te horen dat ik naar huis mocht maar niks meer mocht doen zeker niet meer werken of zware dingen doen.

Hoeveel pijn dat ook deed het was in het belang van m`n kindje. De eerst weken had ik het zwaar en veel pijn, had nog niks mogen doen behalve op de bank tv kijken, stukjes lopen en dat was het. Tegen de feestdagen ging ik me weer wat beter voelen. Daar was ik wel blij mee, had zat pijn gehad en wou nu wel is gaan genieten van m`n zwangerschap en dat lukte ook. Heb gelukkig leuke feestdagen en nieuwjaarswisseling gehad.

Een nieuw jaar

In het nieuwe jaar begonnen de ziekenhuisbezoeken weer. De eerst afspraak was op een dinsdag en was een echometing om te kijken hoe groot de kleine was. Toen kwamen we er achter dat de kleine niet echt groeide!Daar schrik je van, dus werd aan de ct scan gelegd en heb daar bijna drie uur aan gelegen en toen kon ik naar huis maar moest wel op een vrijdag weer terugkomen voor controle. Daar ging ik met m`n moeder heen want Ricardo kon niet op of neer met z`n rug. Daar aangekomen weer aan de ct scan en weer zo lang want de hartslag van de kleine was veel te hoog. Ik mocht naar huis maar moest de dinsdag erna terug komen. Dinsdagochtend een tas ingepakt want het voelde niet goed en ik was echt bang dat ik weer opgenomen zou worden. Samen met Ricardo naar het ziekenhuis en kregen weer een echo .

Daar kregen we te horen dat de kleine niet meer groeide en dat ze niet de reden konden vinden waar door het kwam en waar ik dus al bang voor was. Ik werd opgenomen en was ondertussen 36 weken en Ricardo was eigenlijk een beetje boos en kon het niet goed begrijpen wat er allemaal aan de hand was. `S avonds kwam de verloskundige nog een keer langs om rustig met me te pratenen daar kreeg ik dus te horen dat ze het wilden rekken tot 37 weken. Dan zou ik ingeleid worden maar mocht niet meer naar huis. De week duurde zo lang je ligt daar en kan veder niks, Ricardo was gelukkig elke dag bij me. Op donderdagochtend hebben we een gesprek gehad met de arts waar Ricardo bij was en werd het allemaal rustig uitgelegd wat er nou was, daarna had Ricardo er ook vrede mee en begreep het nu ook gelukkig .

Op zaterdag voelde ik al het één en ander en de dokters gaven aan dat dit beginnende weeën waren en het gewoon lekker over me heen moest laten komen. Dat deed ik dan ook maar meer kon en mocht ik ook niet doen.

[divider]

Debbie Rond