Niet zo vanzelfsprekend!

Ondertussen is mijn dochter bijna 17 maanden oud en geniet ik elke dag vol trots. Ik vind het erg bijzonder om te zien hoe ze elke ontwikkeling maakt en hoe mooi eigenlijk het menselijk lichaam werkt.

[divider]

Een stapje terug en een sprongetje vooruit

Haar frustratie vlak voor een nieuwe ontwikkeling begint al bijna normaal te worden en toch als ze dan weer flinke huilbuien heeft en ik niet weet waarom, moet ik elke keer weer opnieuw een stapje terug nemen om vervolgens een conclusie te trekken dat het wel weer een sprongetje zal zijn.

Eigenlijk vind ik haar eerste levensjaar super snel gegaan. De kleine momenten waar je zo super trots op bent. Van het eerste lachje tot eerste keer omrollen tot aan de eerste stapjes en het daadwerkelijke lopen. Het leggen van verbanden, dat als je NEE zegt ze begrijpt dat het niet mag en het dan toch stiekem doen J. Maar ook de handkusjes die ze nu kan geven of iedereen die we tegen komen begroeten en uitgebreid naar zwaaien. Elk moment vind ik kostbaar. Het plannen van haar eerste verjaardag poehee dat vond ik nogal wat. Wat geef je haar dan? Hoeveel mensen komen er. Met thema of zonder thema en welke taart? Maar ook dat is gelukt en ze heeft van elk moment genoten. Alle aandacht nam ze tot zich als een echte filmster!

“Dat heb ik vaker gehoord, wacht maar!”

Nu ik deze weken mijn blog geschreven heb beleef je die momenten in gedachten weer en dit levert zowel verschillende gedachten als gevoelens op. Mijn zwangerschap vond ik echt alles behalve fijn en makkelijk. Ik heb ook geroepen dat ik dit nooit meer zou doen. Elk normaal denkend mens zou dit zichzelf niet nogmaals aandoen. Tijdens een controle op de praktijk riep ik nooit meer en ik hoor Najat nog zeggen; “dat heb ik vaker gehoord, wacht maar!”

Ondanks dat ik dit zo hard heb geroepen beginnen mijn eierstokken gewoon weer te rinkelen. Ik vind dit zo ontzettend lastig. Mijn meisjesdroom was altijd een gezin met twee kinderen, namelijk een jongen en een meisje die dan Tom en Anne zouden heten. Nou één stukje is werkelijkheid geworden, namelijk dat ik een meisje heb gekregen alleen heet ze Elin en dat is toch echt anders hahaha.

Maar hoe is het mogelijk dat mijn gedachten open staan voor nog een zwangerschap. De liefde en het geluk wat ik terug krijg van mijn dochter is werkelijk het allermooiste wat ik mij had kunnen wensen. Maar waarom trekt het dan alsnog om nog een baby te mogen krijgen.

Zou het een verlangen zijn dat ik een “leuke, makkelijke” zwangerschap wil? Of kan ik mijn meisjesdroom gewoon niet loslaten. Terwijl als ik weer realistisch denk, raak ik verder verstrikt in mijn web van gedachten. Wat als ik weer een rampenzwangerschap heb? Kan ik dan weer optimistisch blijven? Zou ik ditmaal wel kunnen blijven lopen tot het einde of zou het nu erger terug komen en zit ik langer dan 2 maanden in een rolstoel? Hoe zal ik erna herstellen? Kan ik daarna wel gewoon lopen of beschadig ik mijn bekken zo erg dat ik getekend ben voor mijn leven?

Ik vind het nogal een vraagstuk waar ik maar moeilijk uit kom. Dit komt ook doordat niemand mij eigenlijk kan vertellen hoe een volgende zwangerschap zou zijn. Maar ook niet wat de gevolgen ervan zijn. Als ik dan weer terug denk aan mijn dochter nu en hoe ik van haar geniet vraag ik mij tegelijkertijd af is het eerlijk tegenover haar? Zou ik haar gewoon zelf kunnen blijven verzorgen tot ik een 2e kindje heb gekregen of moet ik net als eerder met mijn huishouden dan ook om hulp vragen? Hoe zou zij het ervaren om een broertje of zusje te krijgen? Zou het welkom zijn voor haar of wordt ze stik jaloers omdat mama er niet alleen maar voor haar is?

Doen of niet?

Maar als ik dan terug denk aan mijn kraamweek waarbij ik echt een top kraamzorg had. De momenten met Elin samen. Het geven van borstvoeding. Elin in de draagdoek smelt ik weer helemaal en komen mijn mamahormonen weer boven en wil ik niets liever dan zulke momenten weer beleven.

Het lijkt eigenlijk wel op twee van die poppetjes op mijn schouder een goede en een slechte, alleen ben ik er nog niet uit welke de goede is en welke ik ga negeren. Op dit moment ben ik druk bezig met sporten onder leiding van een personal trainer. Ik voel duidelijk dat mijn bekken zijn versterkt waardoor mijn gedachten misschien ook weer open staan voor een tweede zwangerschap. Is het een mamahormoon wat ik gewoon moet negeren of kan ik eraan toegeven? Of zou ik egoïstisch handelen als ik eraan toegeef? Tenslotte heb ik een prachtig meisje rond lopen. De angst dat ik weer niet kan lopen is groot en dat ik er slechter uit kom en wellicht niet meer samen gek kan doen in de speeltuin.

Ik word er op het moment in ieder geval nog niet wijzer van en ben ik vooral aan het focussen op wat ik leuk vind en wel kan. Zo heb ik laatst met Elin gesport in de draagdoek wat echt een superleuke ervaring was. Ook mijn eigen hobby paardrijden ben ik weer aan het oppakken. Dit zijn allemaal momenten dat ik volop geniet. Net als mijn vrije dag dat ik samen met Elin een gezellige dag heb.

Als ik dan vervolgens mijn eerste blog teruglees komt mijn eerste zin weer tot zijn recht en is het ook op mij van toepassing. Zwanger worden ik vind het allemaal niet zo vanzelfsprekend. Al is mijn dochter wel het grootste en mooiste geluk wat mij ooit gegeven is.

[divider]

 

Nancy de Pan