Mijn meisje

Wat was ze mooi en klein! Ze was maar 46 cm en ze woog 2920 gram. En zoals mensen al eerder tegen me hadden gezegd vergeet je inderdaad alles als je kleine meisje op je borst ligt. Lillian vertelde me dat er zo nog weeën zouden komen om de placenta eruit te krijgen. Ik vond het allemaal best, die kleine meid was eruit en wat kon me nou nog gebeuren.

[divider]

 Placenta

Na enige tijd vroeg Lillian aan me of ik nog steeds geen weeën had. Ik had nergens last van en voelde al helemaal geen weeën. Ze zei dat ze even ging drukken op mijn buik en ging kijken of ze zo de placenta kon verwijderen. Deze leek muurvast te zitten en was met geen mogelijkheid los te krijgen. Even later probeerde ze het weer en ze zei dat het echt niet lukte, ze duwde ontzettend hard op  mijn buik en erg prettig was het niet. Uiteindelijk zei Lillian dat ze dit niet alleen kon en dat er een gynaecoloog bij moest komen. Ik schrok toch wel even want ik had net zo’n klein wondertje in mijn armen en dan kreeg ik dit erbij.

De gynaecoloog kwam binnen en zei dat ze ging proberen om mijn placenta te verwijderen maar dat ze hiervoor erg hard op mijn buik moest drukken. Kevin nam Thalyssia over en ik moest de bevalling nog even afmaken. Ze duwde ontzettend hard op mijn buik en ik zei dat dit echt niet normaal was, de pijn leek wel erger als de bevalling zelf. Ze zei dat het haar speet maar dat dit echt nodig was. Na nog een mislukte poging zei ze, bel maar naar de OK we moeten het operatief verwijderen want hij komt echt niet los en ze heeft al teveel bloed verloren.

Ik schrok me kapot en was echt niet van plan om naar de OK te gaan, net moeder en nu al gelijk door naar de OK. De gynaecoloog zei tegen me ik ga het nog één keer voor je proberen, ondertussen belden de zusters dat waarschijnlijk de OK gereed gemaakt moest worden, Lillian duwde en de gynaecoloog  trok keihard aan de navelstreng. En ineens kwam de placenta los! Wat een geluk, ik hoefde niet naar de OK. Meteen kreeg ik prikken in mijn been die ervoor zorgde dat de baarmoedermond sloot en ik niet meer veel bloed verloor.

Nu kon ik echt gaan genieten en mensen bellen. We mochten namelijk niemand bellen omdat officieel de bevalling nog niet klaar was als je placenta nog niet ‘geboren’ is. Ik weet nog dat we mijn opa en oma belden, ik kreeg mijn opa aan de telefoon, ik vertelde hem dat hij overgroot opa was geworden en wat haar naam was, ik hoorde niets meer aan de lijn, alleen maar gesnik en toen ik vroeg of alles wel goed ging zei hij ‘meisje, wat ben ik trots op je’. Die woorden vergeet ik echt nooit meer, dat hij zo emotioneel reageerde, ook mijn oma reageerde ontzettend emotioneel en blij.

Douchen

De zuster kwam binnen met beschuit met muisjes en vroeg of ik wat wilde eten. Nou een boterham en wat drinken na zo’n klus ging er wel in. Uiteindelijk vroeg ze of ik wilde douchen, ik zei dat ik me nog erg slap voelde en dat ik nog even in bed wilde blijven. Rond een uur of 2 toen wij alleen waren met ons gezinnetje, kwam de zuster binnen met een flesje voor Thalyssia, ik zei dat ik wel graag wilde douchen na haar flesje. Kevin was zo moe dat hij lekker de slaapbank had uitgeklapt en in slaap was gevallen.

De zuster hielp mij onder de douche en ik vond het heerlijk, lekker schoon en een warme douche deed goed. De zuster zei dat ze me wel zou helpen met afdrogen, ik stond op en terwijl ze me aan het afdrogen was, zei ik tegen haar  dat ik me niet goed voelde en zo ging flauw vallen. Ik moest meteen weer gaan zitten en viel meteen flauw. Ik hoorde haar Kevin roepen, maar zodra Kevin slaapt dan wordt hij niet makkelijk wakker. Ze drukte op de bel en ik hoorde andere zusters binnen komen. Ik kwam langzaam aan weer bij en ze reden mijn bed naar de douche zodat ik er meteen in kon. In bed hebben ze me maar verder aangekleed. Op het moment dat mijn bed weer op zijn plek stond werd Kevin wakker en vroeg wat er was. We hebben er toen heel hard om gelachen.

Naar huis

Omdat ik zoveel bloed had verloren viel ik flauw en daarom wilden ze me het liefst nog even houden. Rond 5 uur in de middag was de ploegwissel in het ziekenhuis, ik zei tegen Kevin dat hij snel even naar de zuster moest lopen om te vragen of ik alsjeblieft naar huis kon. Ze zouden zo even komen kijken en mijn bloeddruk en alles meten. Zo gezegd, zo gedaan. We belden mijn moeder en schoonmoeder en die kwamen ons ophalen met de auto. We stapten de auto in en ik ging voorin naast mijn schoonmoeder, ik voelde me al niet zo lekker en dat werd alleen maar erger in het drukke verkeer. Mijn moedergevoel speelde meteen op en werd echt kribbig naar mijn schoonmoeder om hoe ze reed en dat ze niet op tijd remde enz. iets waar ik me normaal niet zo druk over zou maken, maar nu, nu zat mijn grootste bezit in die auto.

Kevin kreeg twee dagen extra verlof, dus in plaats van dinsdag ging hij nu donderdag aan boord. Hij was dus nog maar zes dagen thuis en dan moest hij alweer twee weken weg. Kevin had met mijn moeder afgesproken dat zij een week in huis zou komen als Kevin wegging. Dus woensdagavond ging Kevin mijn moeder ophalen. De volgende ochtend ging Kevin weg, hij had Thalyssia een flesje gegeven en kwam bij mij boven nog even op bed liggen, gaf me een dikke zoen en zei dat hij me straks zou bellen als hij aan boord was. Hij zei dat mijn moeder beneden was met Thalyssia en ik nog even lekker moest gaan slapen. Ik hoorde hem mijn moeder en Thalyssia gedag zeggen, ik sprong op voor zover dat kon en rende naar beneden, barstte helemaal in tranen uit en smeekte hem om niet weg te gaan. We waren net een gezinnetje en ik was nog in mijn kraamtijd met kraamtranen. Die dag heb ik echt heel veel gehuild. Gelukkig was mijn moeder er en was ik niet helemaal alleen. Mijn moeder ging na een week ook weg en eigenlijk merkte ik dat ik er wel aan toe was. Even lekker op mezelf, met mijn kleine meisje en hondje Hummer. Het ging me bijzonder goed af.

Nu is mijn meisje alweer 1,5 jaar, kletst de oren van je hoofd, loopt, rent, danst, zingt, telt tot 3, rijdt paard op mama haar paardje, laat met mama de honden uit en wordt met de dag slimmer en bijdehanter. Ik wist al van jongs af aan dat ik moeder wilde worden, maar dat zij me zo gelukkig zou maken, dat had ik nooit verwacht!

[divider]

Melanie Jonker