Kilo’s aan souveniers

Leuk hoor kinderen, maar wie geeft je het lijf dat je ooit had terug? Tenzij je Doutzen, Shakira of Heidi heet, zul je gewoon moeten dealen met de overtollige kilo’s die je als souvenir overhoudt aan je zwangerschap..

Toen ik na mijn eerste zwangerschap aan vriendinnen vertelde dat die kilo’s me toch (letterlijk) dwars zaten, kreeg ik altijd te horen ‘meid maak je geen zorgen, negen maanden op, negen maanden af’. Dat was altijd een geruststelling. Ook na die negen maanden heb ik het er toch lekker van genomen. Dat kaasje ’s avonds kon toch geen kwaad. En trouwens, ik wilde toch niet al te lang wachten met een tweede. Dus had het ook geen zin om eerst weer slank te worden om vervolgens toch weer aan te komen door de tweede zwangerschap

[divider]

Nog steeds geen Doutzen, Shakira of Heidi.

Een tweede kindje werd me gelukkig snel gegund. Toen onze dochter net twee was, kwam onze zoon. Maar onze zoon kwam niet alleen, hij nam voor mama heel veel kilo’s mee. Kilo’s waar ik niet om gevraagd had, maar die ik wel gewoon kreeg. En ik heette nog steeds geen Doutzen, Shakira of Heidi. De kilo’s kwamen en waren ook niet van plan vanzelf weg te gaan. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik heel lang gedacht heb ‘ja maar ik heb net een kind gekregen, natuurlijk ben ik zwaarder dan normaal’. Totdat ik dat een keer dacht en tegelijkertijd besefte dat ik niet net een kindje had gekregen, maar dat het kindje ondertussen ruim een jaar was. Het liep al en praatte zelfs al een beetje. Ondertussen betrapte ik mezelf dat ik me steeds vaker in een legging hees want die zat altijd goed. Daar trok ik dan een zwart rokje overheen, want dat slankte af. Mijn man bleef een schat en zei steevast: Ik hou van elke kilo. Dat was heel lief, maar hield ik nog van elke kilo? Nee!

Sappen in Drenthe

Het was er op of er onder. Ik koos voor er op. Samen met 5 vriendinnen vertrok ik naar Drenthe. De auto volgeladen met liters biologische sappen. Gevarieerd was het niet: tomatensap, zuurkoolsap en bietensap. We gingen sapkuren. Ter variatie mochten we onbeperkt groene thee drinken. Daar liepen we dan, zes meiden die allemaal een hectisch leven leidden. Een aantal met een gezin en een aantal zonder, maar allemaal met een drukke verantwoordelijke baan. Waar waren we in hemelsnaam mee bezig? Zes meiden die weg konden en die dan naar Drenthe gingen om te sappen. Waarom liepen we niet te flaneren over de boulevards in Barcelona, waarom zaten we niet in hartje Madrid te genieten van de heerlijkste tapas op de heerlijkste terrasjes, waarom zaten we niet in Parijs te genieten van alle charmante Fransozen? Nee we gingen naar Drenthe om de hele dag door zuurkoolsap te drinken. Tegen dag vijf was het lastig om de boel binnen te houden. Maar, alles voor de kilootjes. Na dag vijf vertrokken we richting huis. In totaal zijn we rond de 25 kilo afgevallen. Nee niet per persoon, maar bij elkaar. Met mezelf heb ik de afspraak gemaakt dit nooit meer te doen!

Op naar de Ladies Run…

Dit avontuur is nu bijna 4 jaar geleden. Ondertussen, na bloed, zweet en tranen, zijn de overtollige kilo’s verdwenen, het ging echt niet zonder slag of stoot. En dat gaat het nog steeds niet. Ik moet de boel op peil houden. Een aantal maanden geleden toen het nog heel ver weg leek, heb ik me in mijn enthousiasme ingeschreven voor de ladies run. Deze week ben ik begonnen met trainen. De loopcoaches vliegen je om de oren. Uit de legio runapps heb ik er een gekozen. Oordopjes in, muziekje op, loopschoenen aan en daar ging ik. Dat ging ik wel even doen. Toen ik na ruim zes kilometer thuis kwam, kon ik opgeveegd worden. Er waren spieren in beweging gekomen waarvan ik het bestaan niet kende. Mijn man snelde me tegemoet met een glas water, ik plofte op de bank, had het gevoel dat mijn hoofd in brand stond. Er ging één gedachte door me heen: dit moet ik dus drie keer per week doen, tien weken lang. Ik verlangde terug naar de sapweek in Drenthe.

[divider]

Saartje van Tol