In de wolken

De bekende laatste loodjes wegen het zwaarst, zo ook bij mij. Waarom mensen precies de vreselijkste verhalen vertellen over doodgeboren kindjes en allemaal dat soort ellende is mij tot aan vandaag nog steeds niet duidelijk. Alsof dat je een laatste boost geeft of iets, echt geen idee???? Maar gelukkig had Lilian een afspraak met de gynaecoloog gemaakt in de week dat ik uitgerekend was zodat ik in ieder geval niet overtijd hoefde te lopen met mijn bekken klachten.

[divider]

Joehoeeeee

Elf dagen voor de uitgerekende datum was ik nog heerlijk in de ochtend naar de schoonheidsspecialist geweest. En in de middag nog lekker mijn bedje ingekropen, ik voelde me echt totaal relaxt. Daardoor had ik ook nergens haast mee gemaakt en om half zes bedacht, laat ik eens aan het eten beginnen. Terwijl ik aan het aanrecht mijn boontjes stond schoon te maken voelde ik ineens vocht lopen. Nu moest ik ook echt naar de wc maar zou ik zo erg moeten dat ik het niet kan ophouden? Of zijn mijn vliezen gebroken? En weer kwam dat euforische gevoel. Ik naar de wc en ja ik kon inderdaad plassen maar toen ik klaar was bleef het lopen. JOEHOEEEEEE het is begonnen!!!! Ik werd zo ontzettend blij! Mijn man was ook thuis en toen ik helemaal blij zei mijn vliezen zijn gebroken vroeg hij “kan ik nog wel in bad?” Ik ben alleen maar gaan lachen. Dus manlief in bad en ik de diensttelefoon gebeld. Lilian had een laatste restje dienst en gaf instructies en zou rond half 8 even komen kijken. Dus ik stuiterend van blijdschap mijn eten afgemaakt en eerst maar even gegeten.

De eerste controle was echt hilarisch ik was gewoon zo blij dat het begonnen was uit zichzelf, wetende dat over maximaal 24 uur ik zou weten of ik een jongen of een meisje negen maanden in mijn buik heb gedragen. Lilian kwam binnen en zei als eerste zin ”die lach krijgen wij geloof ik niet meer van je gezicht” En ja hoor na de controle kwam de bevestiging, ik ben begonnen. Nu was er wel een risico! Doordat mijn vliezen waren gebroken is er een regel dat je kindje binnen 24 uur geboren moet zijn i.v.m. infectiegevaar. Al die risico’s heeft ze op een geven moment maar tegen Michel verteld want ik was in de wolken zo blij… Echt een endorfinebommetje haha.

Breathe in and breathe out :-)

Wij om 22.45 naar bed en maar proberen te slapen. Nu is dat bij Michel nooit een probleem en zo ook niet deze nacht 2 minuten en in dromeland. Uiteindelijk ben ik ook in slaap gevallen tot 1 uur. Mijn weeën waren begonnen en weer echt te blij in mijn uppie in bed. Rond 3 uur Michel wakker gemaakt dat ik ging douchen dus ik kreeg een ja en hij draaide zich weer om en in slaap. Het papa stress-syndroom was blijkbaar echt niet bij hem het geval.

Om half 6 werd het erg heftig dus nogmaals Michel wakker gemaakt en de verloskundige gebeld, Sophia had ondertussen dienst samen met Stagiaire Stephanie. Pas een kleine 3 cm ontsluiting. Maar dat mocht de pret niet drukken. Ik hing over de box om mijn weeën op te vangen en schoot zo hard in de lach. De radio stond namelijk aan en op dat moment en er was  een liedje op de radio met de tekst Breathe in and breathe out! Nogmaals een endorfinebommetje was ik, ik kon alleen maar lachen. Om 10.00 uur stuurde Sophia mij naar het ziekenhuis. Daar aangekomen en gesetteld kreeg ik weer een controle. Daar kwam het eerste nieuws dat mijn ontsluiting niet voldoende vorderde. Ik hoorde het maar het ging ook langs mij heen. Na twee controles erna werd er besloten dat ik overgedragen werd aan de gynaecoloog. Ik liet het allemaal over mij heen komen en besefte het niet goed allemaal.

Op het moment dat Sophia en Stephanie de kamer verlieten werd ik heel even verdrietig alsof ze mij niet mochten verlaten, dat was echt een heel gek moment. Gelukkig niet langer dan twee minuten want tja die weeën waren er wel gewoon.

Zij is gewoon van ons

Daar kwam het circus alle apparaten werden aangesloten, infuus en er werd sterk aangeraden om een pijnstiller te nemen aangezien het al half 2 in de middag was en ik nog niet eens 5 cm ontsluiting had. En weer omringd door allemaal lieve kundige mensen ging ik lachend veder.

Eindelijk na veel verhogingen van het infuus kwam het flink op gang en om 17.13 mocht ik beginnen met persen. Echt werkelijk waar weer lachend die endorfine echt een wondermiddel. Na 20 minuten persen was mijn baby op de wereld. Het was stil in de verloskamer. Mijn man keek echt zo verliefd naar de baby. De gynaecoloog was de navelstreng aan het losmaken om haar nek en nog steeds stil. Ik was zo nieuwsgierig dat ik vroeg maar wat heb ik nu eigenlijk gekregen…. Michel zei echt zo verliefd een meisje. Totaal verbaasd reageerde ik een meisje. Ik was er zo van overtuigd dat ik een jongen in mijn buik droeg. Maar ik had nu een prachtig meisje op mij liggen. Wat een heerlijk moment de eerste knuffel met je dochter.

Michel begon eigenlijk daarna pas te stuiteren en wilde de hele wereld bellen dat hij papa was geworden van een meisje!!! Dus de opa´s en oma´s als eerste op de lijst. Dat was een groot hilarisch tafereel niemand geloofde namelijk in één keer dat het een meisje was. Iedereen was ervan overtuigd dat het een jongen zou worden. Maar bij het horen van de naam Elin waren ze overtuigd. De families waren een meisje rijker en wat voor één…. In onze ogen het mooiste meisje wat wij ooit hadden gezien en zij is gewoon van ons.

[divider]

Nancy de Pan