Heerlijk zwanger

Ondanks dat ik 16 weken ontzettend misselijk ben geweest en ik daardoor wel heerlijke ontbijtjes op bed kreeg `s ochtends, was het heerlijk genieten van alles wat ik kon regelen en doen, helemaal in mijn element dus. Ik wist al precies wat ik voor kinderwagen wilde en welke flessen voor de flesvoeding en zelfs welke flesvoeding. Borstvoeding ging hem niet worden voor mij, niemand in het ziekenhuis kon mij garanderen dat mijn schildklier hormoon niet werd door gegeven door mijn borstvoeding en dat risico wilde ik niet lopen.

[divider]

Ik genoot van mijn steeds meer groeiende buik en alles was elke keer in orde. We hadden besloten dat we wel wilde weten wat het zou worden. Dit was voor mij als regelneef wel zo praktisch en ook wel leuk om ons te kunnen voorbereiden op de komst van de kleine dame of heer. Uiteraard was het belangrijkste dat het gezond was maar we hadden beiden wel een lichte voorkeur voor een meisje, waarom weten we niet maar zo voelde dat voor ons. We hadden wel al vroeg een meisjes- en jongensnaam. Ook dit vonden we prettig om vooraf duidelijk te hebben, dan kan je niet ineens gaan twijfelen.

Omdat ik als baby een gat tussen mijn eerste en tweede hartkamer gehad heb, kreeg ik een GUO echo met 20 weken om zo te kijken of dit niet ook bij ons kleintje het geval was.

De GUO echo

Op naar het Erasmus MC want een GUO echo kon niet in het Ikazia plaatsvinden. Ons kleine mensje wilde niet echt meewerken en we hebben moeten springen, lopen, draaien, drinken en nog net niet op mijn kop moeten staan om alles in beeld te krijgen maar na 1,5 uur was het gelukt en alles was goed. Het geslacht konden ze niet met zekerheid bepalen en ze werden nog net niet boos dat we erom vroegen. ‘Dit is geen pret echo’, werd ons gezegd. ‘Nee natuurlijk niet maar goed jullie kunnen het wel zien lijkt mij’, maar nee ze konden het niet met zekerheid zeggen.

Gelukkig voor ons kregen we een aantal dagen later nog een echo in het Ikazia. Hierbij werd weer alles nagekeken en was weer alles in orde en daarna volgde het verlossende woord, het wordt een meisje. Helemaal in mijn roze wolk een meisje.

JY&IK

Nu alles goed was en ook mijn schildklier geen afwijkingen vertoonde mocht ik verder voor controle terug naar een verloskundige. Gelukkig had ik toen ik nog niet zwanger was al zitten kijken op internet en mijn keuze was gevallen op Jy & Ik. Ik had met Lotte reeds contact gehad per mail en daarna een tijdje aan de telefoon gezeten en voelde me helemaal thuis en op mijn gemak maar dat merkte Lotte denk ik wel.

Met ongeveer 25 weken had ik mijn eerste controle bij Jy & Ik met Lillian. Zij had al snel door hoe ik in elkaar zat en adviseerde me toch wel op te letten in verband met de moeheid, pijn in mijn bekken en mijn schildklier en dat niet alles maar kon zoals ik het nu deed (40 uur werken, drukke weekenden). Met ongeveer 27 weken ging het toch wel echt een stuk minder. Veel pijn in mijn bekken en zagen mijn dagen eruit met werken, slapen, beetje eten, slapen, werken, slapen etc etc. Ook in het weekend kon ik bijna niks meer alles deed zeer en was dood moe. Mijn fysio gaf inmiddels ook aan dat als ik niet rustiger aan zou doen de pijn alleen maar erger zou worden. Met lood in mijn schoenen bel ik personeelszaken dat het toch echt niet meer gaat en moet bij de Arbo komen. De verstandhouding tussen mij en mijn leidinggevende was niet optimaal en dit zou het alleen maar erger maken.

Arbo

Daar kwam ik dan bij de Arbo, op van de zenuwen maar wist dat het zo niet langer ging. Meneer de Arbo vroeg mij hoe mijn dagen eruit zagen en hoe mijn zwangerschap verliep en hoe het op mijn werk ging. Na alles verteld te hebben vond hij het een duidelijk verhaal, ‘mevrouw Noorlander’ klonk het ‘u moet maar minder gaan werken en hoe had u dat zelf in gedachten’. Dus ik heel optimistisch, ‘1 uurtje per dag ofzo’. Hij moest hard lachen om mijn antwoord en gaf aan, ‘Nee max 6 uur per dag en over 3 weken hebben we contact hoe dat gaat’. Ik met dit nieuws terug naar mijn leidinggevende die negeerde het een beetje de eerste dagen en gaf aan we kijken wel even wanneer we dit in laten gaan. Mijn collega’s hamerde inmiddels op dat ik vanaf de week erna gewoon minder zou werken het zou wel opgelost worden. Ik en het kindje in mijn buik zijn het belangrijkste.

Zo gezegd zo gedaan de maandag breekt aan en ik kom later op mijn werk zoals afgesproken. Op het moment dat ik binnenstap roept mijn leidinggevende bulderend naar me dat hij me nu wel spreken, die is niet erg vrolijk had ik al vastgesteld. Hij was erg boos omdat ik volgens hem zonder overleg had gehandeld, nadat ik aangaf dat het niet meer ging en hij het Arbo rapport ook ontvangen heeft ben ik uit zijn kantoor vertrokken en aan het werk gegaan. Even later kwam de directeur en die riep mij ook bij hem nadat hij met mijn leidinggevende gesproken had, ik dacht ooh ooh wat nu, eenmaal in het kantoor maakte mijn leidinggevende excuses dat hij zo boos gedaan had en zou vanaf nu in alles mee werken om het mij gemakkelijker te maken, hmmm volgens mij was hij op zijn vingers getikt.

Help ik voel niks en er beweegt ook niks!

Ik was ongeveer 30 weken onderweg en het verlof nadert. Hmm ik heb de kleine meid nog niet gevoeld vandaag, ze zal wel een rust dagje houden, maar ook s ’avonds in bed nog geen beweging. Morgen maar even bellen met Jy & ik.

Vrijdagochtend kom ik tot de conclusie dat ik ons kleine kruimeltje toch al 2 dagen niet gevoeld heb en ga ik toch maar even bellen. Najat verteld dat ik om 10.00 uur maar even langs moet komen op de praktijk. Om mijn gedachten te verzetten ga ik toch even naar mijn werk wie weet beweegt ze dan ineens. Op mijn werk aangekomen geef ik aan dat ik straks even langs de verloskundige moet omdat ik de kleine al 2 dagen niet gevoeld heb. Van mijn leidinggevende krijg ik de reactie of ik dat niet even in de middag kan doen want dat komt beter uit! Ik ben verstandig en reageer niet.

Eenmaal bij Najat is op de echo alles goed, kleine beweegt ook wel wat maar niet zoals ik gewend ben. Voor de zekerheid door naar het Ikazia, snel mijn moeder opgepikt want ik wil niet alleen. In het Ikazia terwijl ze de (weet niet hoe je ze noemt die gele ronde dingen) op mijn buik binden begint onze dame ineens heftig en wild te schoppen, ik begin te huilen van opluchting gelukkig ze doet het weer. Alles was ook verder in orde en na een controle echo kon ik naar huis.

[divider]

Marisca Noorlander