Gelukkig gezinnetje

De kleine meid Larissa is op 21-01-2014 om 04:30 geboren. De zuster die me geholpen had zei tegen mij dat ik op bed moest gaan liggen en dat we naar de verloskamer gingen. Ik met m`n domme kop terwijl ik mijn dochter in mijn handen had zei dat ik me nog wel moest afdrogen hahahah.

[divider]

De zusters moesten lachen en zeiden dat ik een deken om me heen kreeg en dat afdrogen wel later kwam. Ik ben gaan liggen en werd naar de verloskamer gebracht, daar aangekomen moest de navelstreng geknipt worden en dat zou Ricardo doen. Dus vroeg of we daar op konden wachten maar dat kon niet, dus heb ik het zelf gedaan. Er konden geen foto`s van gemaakt worden want alles lag nog op m`n kamer. Daarna moest de placenta er nog uit en die wilde niet. Kreeg er een prik in en dan moest het binnen een uur los komen. Ik dacht nog bij mezelf, ja hoor er zal wat normaal bij me gaan. Ondertussen kwam er een zuster binnen lopen met mijn spullen en vertelde dat ze Ricardo hadden gebeld  en dat hij er aankwam. Het was 03:35, dus vijf minuten later dan ik bevallen was dus dat vond ik wel erg netjes.

Ik ben bevallen

Vroeg hun of m`n moeder ook gebeld was maar zij hadden niks gedaan en of Ricardo het had gedaan wisten ze niet. Larissa lag nog heerlijk in m`n armen onder de dekens en de zusters lieten me even met rust zodat die prik voor de placenta kon gaan werken en ik kon bellen. Dus ik bel m`n moeder en die neemt op, ik zeg tegen mama “ik ben bevallen.” M`n moeder zei “jaja grappig je gaat bevallen dus ik kom er aan”, ik nog een keer “nee mama ik ben bevallen” ( m`n moeder zou bij de bevalling zijn ) dus nogmaals geloofde ze het niet en toen ik het de derde keer wou zeggen gaf Larissa een krijs en hoorde ik me moeder zeggen “je bent  bevallen ik kom er aan snik snik” hahaha.

Tien minuten later kreeg ik kramp en kwam toevallig de zuster binnen en ze zei “dat is alleen maar goed, ik ga even kijken hoe het met je placenta is” en ja hoor hij was los en kon eruit. Ik was superblij want dan hoefde ik niet naar de OK.

Ricardo en de eerste fles

Om 03:50 kwam Ricardo de kamer binnen en was buiten adem van het rennen. Tranen van geluk toen hij mij met z`n dochter zag, op dat moment wist hij nog niet dat we een dochter hadden want niemand had wat tegen hem gezegd en zelf wisten we nog niks dat wilden we niet.

Hij gaf me een kus en toen kon ik hem zeggen dat we een dochter hadden gekregen, allebei zielsgelukkig en we konden toen de naam aan de zuster doorgeven Larissa Marina Hennie Breedveld-Rond. Toen werd de kleine van me genomen om te controleren of alles goed was en vijf minuten later om 03:55 kwam mijn moeder binnen. Ook buiten adem en ook huilen, ze was zo blij voor ons dat alles goed was en dat ze haar eerste kleindochter had.

Alles was goed met de kleine en toen kreeg Ricardo voor het eerst z`n dochter in handen. Dat was zo een mooi gezicht echt super gewoon. De eerste fles moest gegeven worden en van het begin dat we zwanger waren heb ik geroepen “ik wil de eerste  fles doen als ik het aan kan” maar nu het allemaal zo raar en vlug was gegaan, heb ik gezegd dat Ricardo het moest doen. Hij heeft drie keer gezegd “nee dat was jouw wens om dat te doen dus doe jij het maar”, dus ik zeg hem “nee ik heb alles al gedaan wat jou zou doen maar helaas niet kon doen dus jij mag dit doen!”. Helemaal gelukkig heeft hij de eerste fles aan z`n dochter geven.

Klap in mijn gezicht

Ik mocht heerlijk gaan douchen en mijn bed werd verschoond. Ik werd naar m`n kamer gebracht met m`n dochter, daar aangekomen kwam de kinderarts die Larissa nog een keer nakeek, hij was zeer tevreden en zei ons dat alles goed was en dat we eind van de middag als gezin naar huis mochten. Helemaal blij en gelukkig lag ik daar naar me dochter te kijken .

 

 

 

Nog geen uur later stonden er twee kinderartsen  in onze kamer en kregen we te horen dat Larissa moest worden opgenomen omdat haar glucose niet goed was. Ik kan je zeggen, dat was een klap in mijn gezicht en heb alleen maar zitten huilen en begreep niks van wat de dokter zei. Ze gingen mijn kind meenemen en ik wilde mee maar mocht niet lopen omdat ik net bevallen was. Dus rolstoel erbij en wij mee met de kleine, er is toen veel uitgelegd en gedaan met de kleine meid het was zo zielig. Uiteindelijk moest ik maar naar mijn kamer gaan en wat rust gaan nemen want dat had ik hard nodig en kon even niks doen bij de kleine.

Ze moest voorlopig een week in het ziekenhuis blijven en dus werd ons aangeboden om samen in het kraamhotel te gaan logeren. Dat wilden we graag, dicht bij onze dochter en weer samen bij elkaar zijn na een week apart geslapen te hebben.

De eerste nacht zonder je dochter is zo zwaar, wetende dat ze daar ligt. We mochten altijd bellen of langskomen. Maar er werd me afgeraden om `s nacht te komen om zo mijn rust te pakken want ik zou nog genoeg voor mijn kiezen krijgen. `s Ochtends wakker geworden en gelijk naar haar toegegaan en heerlijk gekroeld. De kleine meid heeft twee weken in het ziekenhuis gelegen en mocht op een zondag heerlijk met ons mee naar huis en konden we eindelijk het gelukkige gezin zijn.

Nu is de kleine meid al zes maanden en gaat het supergoed en ze is een heerlijk ondeugend meisje.

[divider]

Debbie rond