Het eerste jaar

De eerste ochtend, vrijdag 27 juli 2012, werden we om 6.00 weer wakker van de kleine man. Ik heb hem aangelegd en hij dronk direct weer bleek achteraf en om 06.30 heeft mijn vriend iedereen afgebeld dat de kleine geboren was. 

‘s Ochtends vroeg kwamen onze ouders en Chantal de kraamverzorgster  was er gelukkig ook weer vroeg bij. Eerlijk gezegd herinner ik me alleen nog maar flarden van die periode… De eerste dag leefde ik helemaal in een roes en het leek goed te gaan met het aanleggen. Maar vrijdagavond bleef de kleine maar huilen en we wisten niet wat er was. We hebben toen, al vrij wanhopig, Glenda gebeld en die had toevallig een flesje kant en klare voeding bij zich. Ik was toen zo blij met haar! Ja ik wilde inderdaad borstvoeding geven, maar de eerste dagen moest dat echt nog op gang komen en dit kan alleen door je kindje heel vaak aan te leggen. Alleen zo komt de voeding op gang…maar mijn kindje hoeft geen honger te lijden en toen hebben wij dus een klein beetje van het flesje gegeven.

‘s Nachts hebben we hem ook weer eerst aangelegd en toen nog een klein beetje gegeven van de fles. Elke professional zegt dat je niet vanaf het begin af aan mag kolven. Nou bij ons volgende kindje gooi ik dat advies dus gelijk in de wind en begin ik vanaf dag 1 met kolven want daarmee kwam alles echt goed op gang.

[divider]

Zaterdag was Chantal er niet want die had een dag weg gepland, maar er was een hele goede vervangerster: Yvette. Yvette en Chantal hadden vrijdagavond al contact gehad ivm de overdracht en die meiden waren zo goed samen. Op zaterdag zat ik er een beetje doorheen en de borstvoeding kwam maar niet op gang. De kleine was dus heel huilerig, maar als je borstvoeding geeft weet je niet hoeveel je kindje binnen krijgt… we wisten dus niet of de kleine nou honger had, krampjes, pijn of dat het misschien wel een huilbabytje was. Yvette heeft me toen heel goed opgevangen en opgepept en heeft me heel goed geholpen met het aanleggen. Als je me vraagt wat het meest frustrerende was, zou ik zeggen dat ik niet wist waarom mijn kindje huilde.

Chantal de kraamverzorgster

Op dinsdag is er een lactatiekundige geweest en bleek dat de kleine niet goed aanhapte en op deze manier dus niet voldoende voeding uit mijn borst kreeg. We hebben het toen met een tepelhoedje geprobeerd en dat ging best goed alleen het lastige was dat uit mijn rechterborst een stuk minder voeding kwam dan links. Links produceerde juist heel goed maar daar dronk hij ook het liefst. Op een gegeven moment liep ik met twee ongelijke borsten. Dat was ook knap vervelend kan ik je vertellen.

Chantal was zo’n ontzettende steun voor ons in die eerste dagen en ik had na een halve week al buikpijn omdat ik wist dat ik het over een paar dagen alleen moest doen. Gelukkig kregen we Chantal nog 3 dagen langer i.v.m. borstvoedingsproblemen. Ik kan me niet voorstellen dat er mensen zijn die met een eerste kindje het vervelend vinden om een kraamverzorgster in huis te hebben. Maar daar komt wel bij dat we naast de geboorte van ons kindje nog in een andere stressvolle periode zaten.

Mijn vriend moest 4 weken na de geboorte van Demian afstuderen dus die moest maandag na de geboorte weer vol aan de studie. Het was heel fijn dat Chantal er dan ook was om eten voor hem te maken of het avondeten klaar te zetten. Op dinsdagochtend ben ik met de kleine beneden gaan liggen want hij wilde namelijk maar niet slapen terwijl mijn vriend wel weer gewoon aan de studiemoest de volgende dag. Ik heb Demian toen in de box gelegd want daar wilde hij wel slapen en  ik ben toen op de bank gaan liggen maar slapen deed ik natuurlijk niet. Chantal kwam toen om 8.30 binnen en voelde de bui al hangen. Ze heeft mijn vriend wakker gemaakt, ontbijt voor ons gemaakt, mij naar bed gebracht, de kleine man nog aangelegd en zich toen over hem ontfermd. Ik ben toen op bed even gaan slapen. Maar langer als een uurtje sliep ik niet overdag. 

Slaap kindje slaap

Na 10 dagen ging Chantal weg en wat heb ik toen gehuild. Ik kon het niet alleen, dacht ik. Gelukkig trok de kleine man me snel uit die dip want de kleine man kon alleen bij mij inslapen. Wanneer ik hem gelijk in zijn bedje legde schreeuwde hij heel de boel bij elkaar. Hij wilde overdag ook veel bij mij op mijn borst liggen want dat gaf hem rust. Toen maakte ik me zorgen dat ik hem zou verwennen, ik was bang dat hij dan alleen nog maar bij mij zou willen liggen of alleen maar bij mij in zou willen slapen. Dit bleek natuurlijk helemaal niet het geval. Sterker nog: Toen hij 4,5 maand was viel hij bij mij niet meer in slaap maar gewoon gelijk in zijn bedje. Hij liet zelf merken dat hij in zijn eigen bedje wilde slapen.

Demian was van het begin af aan een hele bewegelijke baby, hij lag geen seconde stil. Daarom kon hij ook niet zelf in slaap vallen. De Pucka-baby was voor mij een uitkomst. Die tip kreeg ik van mijn buurvrouw en kon toen via Lotte een Pucka-baby lenen. Vanaf toen kreeg hij rust en hij heeft in de Pucka-baby geslapen totdat hij 6 maanden was. Toen werd hij er echt te groot voor. Iedereen had hier uiteraard een mening over want sommige mensen vonden het maar onzin. Maar ik had hier uiteindelijk echt maling aan want mijn kindje kon rustig slapen en daar ging het mij om. 

Wat ook echt een uitkomst was voor mij was de draagzak. Ik weet nog dat we op vakantie zijn geweest naar Portugal toen hij 6 weken oud was. Ik ben overal naar toe gegaan met hem in de draagzak. Ideaal!!!! We hebben een keer 3 uur in een restaurant gegeten. En hij heeft al die tijd in de draagzak geslapen terwijl ik gewoon zat te eten. Sowieso was die draagzak vaker een uitkomst want er waren nachten dat hij echt niet wilde slapen, dit was waarschijnlijk van de kramp. Het deinen in de draagzak vond hij heerlijk maar zodra ik hem weer neerlegde was hij uiteraard weer wakker en ik ging dan met draagzak en al in bed liggen. Zo hebben we dan uiteindelijk allebei toch nog een paar uur geslapen en ook toen hij al wat ouder was heb ik nog zo met hem gelegen.

Emoties

Hij was 11 maanden toen hij de waterpokken kreeg en hij had het zo heftig dat het mannetje helemaal gek werd van de jeuk. We waren op dat moment in het buitenland en hadden dus niet de Nederlandse middeltjes die er hier te krijgen zijn. We hebben daar ook wel medicijnen gekregen maar uiteindelijk werkte de ouderwetse mentholzalf het allerbeste. Bij Demian tenminste.

Het 1e jaar was zo emotioneel!!!! Ik wist niet dat er iets in de wereld was wat je zo diep kan raken. Dat weet je alleen als je zelf kinderen hebt. Dat klinkt heel cliché en toen mensen dat tegen mij zeiden dacht ik steeds: ” Ja hoor! Wat een emotioneel gedoe allemaal. Tuurlijk hou je van je kind maar dat je dat alleen weet als je kinderen hebt is zo’n overdreven gedoe.” Maar het is echt zo! Er is niets in de wereld wat me zo diep kan raken als Demian…

Voorheen was ik de strenge groepsleider van kinderen met gedragsproblemen. Die kinderen kunnen er niets mee als je je emoties laat blijken en ik had daar totaal geen problemen mee. Ik kon heel zakelijk en afstandelijk naar ze blijven, daardoor draaide ik die groep ook met twee vingers in mijn neus. Maar zodra Demian begint te huilen omdat hij verdriet heeft, gaat dit door merg en been en wanneer hij langer achtereen huilt, kan ik zo mee janken. Dit had ik nooit verwacht! Dus dat je bepaalde gevoelens echt alleen voelt als je kinderen hebt, klopt echt. Maar ik ben ook wel weer benieuwd hoe dat met twee kinderen gaat. Voel je dan dezelfde liefde als voor je eerste kind?

Ik ben heel benieuwd. En jullie?

 

[divider]

Priscilla Storm