Dreumes of peuter

En dan nu?

Demian is inmiddels al 20 maanden en wat zijn de afgelopen 2 jaar ontzettend snel gegaan. Ook dat is weer zo’n cliché die je van alle moeders hoort… maar ook dat klopt weer als een bus.

[divider]

Kruipen

Demian doet alles in zijn ontwikkeling op zijn gemakje. Zijn eerste tandje bijvoorbeeld kwam pas met 13 maanden. Rollen van buik naar rug heeft hij nooit echt gedaan, soms even per ongeluk maar dan wist hij niet meer hoe hij dat gedaan had. Echt kruipen deed hij ook pas met 13 maanden. Wij hebben echt lang gedacht dat hij nooit zou gaan kruipen want hij kreeg het maar niet onder de knie. Het ging stapje voor stapje steeds beter, hij kon het niet zo maar ineens en dan hoor je wel is van mensen: ” Ow wacht maar straks heeft hij het ineens onder de knie en gaat hij als een speer.” Maar zo ging het niet bij Demian, er gingen wel twee weken overheen voor hij het kruipen echt onder de knie had. Maar nu gaat hij op zijn knieën inderdaad als een speer.

Op dit moment is onze kleine man 20 maanden maar lopen doet hij nog niet en ik kan je vertellen dat hij inmiddels met zijn 11.5 kilo steeds zwaarder wordt om te tillen. Maar meneer heeft nog niet veel zin om te staan of te lopen. Hij lijkt soms last van zijn voetjes te hebben dus voor de zekerheid gaan we binnenkort maar met hem naar de fysiotherapeut.

Eigen willetje

Het lastigste op dit moment vind ik zijn driftaanvallen, want meneer is 20 maanden en heeft duidelijk eigen willetje. Als hij iets niet wil kun je op je kop gaan staan, maar hij doet het dan toch niet! We willen hem niet overal zijn zin in geven, maar het zuigt ook weer zoveel energie van jezelf leeg om voor alles op je strepen te gaan staan, dus ga je continu op zoek naar tussen oplossingen. Maar ben je dan wel consequent? Is het dan wel duidelijk voor hem als je dan uiteindelijk je regel toch versoepelt? En het is zo stom want ik werk met gezinnen die problemen hebben in o.a. de opvoeding, maar voor je eigen kind is het weer zo anders als met andermans kinderen.

Zoals ik al in één van mijn vorige blogs zei: “Wanneer hij met dikke tranen aan het huilen is en mama roept, ga ik al kapot van binnen.” Ik wil het niet maar toch gebeurt het, maar de mooie momenten die je ervoor terug krijgt zijn zoveel meer waard. En natuurlijk zijn er soms periodes dat de mindere momenten net wat meer aanwezig zijn, maar die worden altijd snel gevolgd door een mooi moment. En die vegen alle driftaanvallen, boze buien, drein en huil momenten weer weg, want zoals ik kapot ga als hij zo aan het huilen is, zo smelt ik ook als hij naar me lacht, een kus of een knuffel geeft. Dat zijn de momenten waar je het voor doet.  

De toekomst

Er gaan nog zoveel mooie en moeilijke momenten komen maar waar ik nu het meest naar uitkijk is de tijd dat hij gaat lopen. Je kan dan zoveel meer doen dan nu met het kruipen. We gaan nu ook gewoon naar buiten en hij mag dan van mij gewoon lekker over de grond kruipen en dat zijn broeken misschien wat sneller slijten maakt mij dan echt niet uit. Zolang hij zich maar lekker kan ontwikkelen.

Maar als het bijvoorbeeld heeft geregend, kan hij dus echt niet naar buiten en dat vind ik echt wel heel jammer. Ik wil ook lekker met hem in de regen naar buiten en hem lekker met zijn kaplaarzen in de plassen laten stampen. Of lekker een boswandeling maken. Wanneer we nu weg gaan moet hij eigenlijk standaard in de wagen, behalve als we ergens naar binnen gaan of naar een speeltuin. Hij vindt het helemaal niks in de wagen maar zolang we in beweging blijven gaat het redelijk goed en zodra we maar even stilstaan begint hij al te mopperen…dus van mij mag hij lekker gaan lopen.

Maar ik heb het nog niet eens gehad over de kinderopvang gehad.  Demian zit 3 dagen in de week op de kinderopvang en hij heeft het hier ontzettend naar zijn zin. Zodra we daar binnenkomen kijkt hij welke kinderen er zijn en wil gelijk op de grond om te spelen.  De pedagogisch medewerkers zijn fantastische meiden en ik vind het heel prettig om soms even met hun te klankborden over hoe we omgaan met het gedrag van Demian. Zij kunnen mij net nog ergens op wijzen waar ik zelf nog niet over had nagedacht. Moeder zijn vind ik een geweldige ervaring en kijk uit naar alles wat er nog komen gaat, maar ik vind het ook doodeng en dat zullen jullie vast wel herkennen.

Dit waren mijn ervaringen die ik met jullie wilde delen en hoop dat jullie de blogs leuk vonden om te lezen. Ik vond het in ieder geval superleuk om ze te schrijven en wens jullie heel veel geluk met jullie eigen kindjes en jullie gezinnen.

Liefs Priscilla Storm

[divider]

bron : Priscilla Storm