De mama-marathon

Hoe vaak hebben we de afgelopen maand wel niet gehoord “alle respect voor de marathon lopers”? Terecht natuurlijk want het is ook een gigantische prestatie van de lopers. Maar wat zou het fijn zijn als men eens door zouden hebben wat voor een marathon jonge moeders moeten afleggen.

[divider]

Negen maanden lang wordt ons lichaam overgenomen door een klein wezentje dat onze organen opzij duwt, hormonen doet gieren, banden doet rekken, voeten doet zwellen, huiden doet scheuren en ribben kneust.

Vervolgens krijgen we na negen maanden afzien de urenlange weeën. Denkende dat je het allemaal wel aankan totdat de verschrikkelijke rugweeën beginnen. Vernederend met je benen wagenwijd op een bed terwijl de hele staf om de beurt eventjes komt kijken. Artsen die regelmatig even voelen hoeveel ontsluiting je al hebt. Dan is daar eindelijk het moment dat je mag gaan persen. Uit dat kleine gaatje moet je een hoofdje van ongeveer 34 cm in doorsnee persen terwijl de druk zo groot wordt dat je uitscheurt of ingeknipt moet worden. Gevolgd door de rest van dat 48 – 54 cm grote lichaampje.  Het voelt alsof je onderlichaam bijna uit elkaar gerukt wordt. Als dat klusje dan geklaard is en je een gezond kindje op de wereld hebt gezet mag je nog even bevallen van de placenta. Als je nog meer pech hebt mag je ook nog even van de naweeën genieten.

Na de urenlange bevalling begint pas het echte werk. Het voeden om de drie uur en dan natuurlijk borstvoeding, want dit is immers door medici en media als een soort van indoctrinatie in de hoofden van de moeders in spe gestampt. Hierbij wordt uiteraard niet de ellende van verkeerd aanleggen, kloven, blaren en verstopte klieren vermeld. Mocht het aanleggen niet lukken, dan is het dagritme van de jonge moeder over het algemeen: verschonen, flesje maken, flesje geven, in slaap wiegen, flesje afwassen, kolven (wat al gauw een kwartier per borst is), even snel wat drinken en naar de wc en dan weer van voor af aan beginnen snakkend naar een momentje voor jezelf.
Hoe vaak heb jij wel niet gehoord “had je nou niet even tijd kunnen maken om dat of dat te doen”? De taken van de jonge moeder worden naar mijn mening te vaak onderschat. De levens van jonge moeders staan volledig op hun kop. Niets is meer hetzelfde. Het lichaam is nog herstellende van de negen maanden durende inwoning en ineens draag je 24 uur per dag, 7 dagen per week de verantwoordelijkheid voor dat kleine mensje. Naast de zorg over je hummeltje wordt er ook verwacht dat je huishouden op orde is. We willen immers niet in een rommelig en vies huis op kraamvisite komen. En dan is daar het moment dat je na enkele maandjes alweer afscheid moet nemen van je kleintje, want jij behoort natuurlijk ook jouw bijdrage aan de maatschappij te leveren. Nog barstensvol hormonen, met gezwollen borsten en grote wallen van de slapeloze nachten, spelen we de rol van de vitale jonge moeder die maar al te graag haar taken op het werk weer oppakt.

Uiteraard doen we dit alles met alle liefde voor onze wondertjes. We hebben hier immers zelf voor gekozen. We verwachten dan ook geen schouderklopjes, bloemen of medailles, maar af en toe een complimentje voor de mama-marathon die wij afleggen zou best fijn zijn.

Ik wens alle moeders een geweldige Moederdag.

blog_1_1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[divider]

Ineke van Dinther