Borstvoedingsgoeroe

Mijn wens was om borstvoeding te geven. Ik had mij ingelezen en had van de lactatiekundige van kraamzorg de eilanden een powerpoint presentatie toegestuurd gekregen om mij voor te bereiden. Aangezien ik niet mobiel was ten tijde van de voorlichtingsavonden.  Ondanks dat ik het heel graag wilde had ik mezelf beloofd dat ik niet oneindig zou proberen tot het zou lukken.

[divider]

Aanleggen en een wondermachine

Daar lag Elin dan op mijn buik en de zuster was op de hoogte dat ik borstvoeding wilde geven dus hielp ze mij met het aanleggen van Elin aan mijn borst. Zelf ben je enorm voorzichtig en de zuster pakte Elin vrij hardhandig (althans zo zag het eruit) vast om haar aan te leggen. Zodra dat gebeurde komen je eerste strijdlustige moedergevoelens omhoog, alles om je kind te beschermen. Maar aan de andere kant zal de zuster het ook wel op deze manier doen omdat dat zo hoort. Er ging van alles door mij heen. Om de drie uur werd Elin aangelegd maar het wilde niet echt lukken. Gelukkig had ik het geluk dat ik in het ziekenhuis lag (Ikazia) en dat de dag erna de lactatiekundige van het ziekenhuis dienst had, Super service!

Dus de dag erna kwam ze aan mijn bed en keek mee. Best raar eigenlijk dat als vrouw zijnde je alles tijdens een bevalling en erna makkelijk blootgeeft hihihi. Na één minuutje gekeken te hebben zag ze dat er teveel druk op mijn borsten stond en dat zo voeden niet ging lukken. Ze pakte er een tepelhoedje (rubberen hoesje wat over de tepel gelegd word) bij en we gingen het opnieuw proberen. Met succes, Elin kon nu het tepelhoedje goed aanzuigen. Daarnaast ook de kolf en melken maar.

De kolf, ik vond het werkelijk een wondermachine. Het gevoel wat veel vrouwen hebben bij een kolf dat je net een koe bent had ik niet. Ik was zo verwonderd dat die machine het voor elkaar kreeg om mijn borstvoeding op gang te krijgen. Elke kolfbeurt werd ik blij als ik melk in het flesje zag zitten. De nacht die volgde heb ik veel hulp van de zusters gehad met aanleggen en het begon vertrouwd te  voelen dat ik op deze manier mijn dochter voedde. Wel het eerste stuk van aanzuigen was alles behalve prettig maar daarna was het goed te doen. Uiteindelijk na 2 nachtjes mochten we als gezin naar huis met als advies voor thuis nog wel een kolf te huren om de borstvoeding goed op gang te krijgen.

Thuis

Thuis aangekomen was het behoorlijk hectisch vond ik. Nu had ik in 72 uur bijna niet geslapen dus was ook gewoon op . De kraamzorg kwam een uurtje later aan, ze legde veel uit en tegelijkertijd geholpen met het aanleggen van Elin. Onze kraamverzorgster vroeg zich wel af waarom ik nog moest kolven? En ik deed gewoon wat er verteld was want enige ervaring verder had ik niet.

De dag erna werd het feest, mijn borsten waren goed opgestart en hadden veel ambitie. Namelijk de ambitie om een heel weeshuis te voeden. Ik had zware overproductie.  De lactatiekundige van kraamzorg de eilanden werd zo enthousiast dat mijn borstvoeding zo goed verliep dat ik ook de vraag voorgelegd kreeg om melk te doneren aan de borstvoedingsbank.  Daar heb ik serieus over nagedacht maar heel prettig vond ik de overproductie niet dus dat zou hem niet worden. Een vreselijke nacht en dag vol stuwing overleefd en eigenlijk  1.5 week later werd het borstvoeden pas comfortabel.

De kraamtranen kwamen ook echt toen pas goed op gang. Ik weet nog dat ik Elin in de middag aan het voeden was in haar kamer en dat ik zat toe te kijken hoe ze dat deed. Ik voelde een enorm gevoel van geluk. Dat moment van intens geluk en het besef dat je gewoon je dochter aan het voeden bent leidde tot intense tranen. Tranen die niet meer wilde stoppen. Precies op dat moment kwam Michel binnen in de kamer van Elin en wist niet wat hij ermee aan moest. Hij vroeg nog “is er wat aan de hand?” En mijn antwoord erop; ”Nee ik ben gewoon zo gelukkig” maakte de situatie enorm onduidelijk voor hem. Hoe snel de deur open ging om ons te begroeten zo snel ging de deur ook weer dicht. Zijn gezicht was echt grappig maar uitleggen kon ik het ook niet.

Borstvoedingsgoeroe

De weken van voeden werden maanden en ik was zo trots dat het mij lukte. Eindelijk kon ik trots zijn op mijn lichaam. Ik ben in staat om mijn kind eerst 9 maanden te laten groeien in mijn buik en nu groeit ze van mijn eigen melk. Ook het moment even samen met haar vond ik superfijn.

Nu was er wel nog een dingetje wat ik niet erg makkelijk vond en dat was voeden in het openbaar. Er zit toch ook een stukje prive in dus er kwamen allemaal doeken tevoorschijn als ik bijvoorbeeld aan het winkelen was en Elin tussendoor honger had. De reacties van mensen in de omgeving vond ik altijd erg bijzonder. Mensen konden enorm vertederd kijken als ik aan het voeden was maar ook het tegenovergestelde heb ik meegemaakt. Vol afschuw en afkeuring keken ze naar ons als ik Elin aan het voeden was. Eigenlijk de laatste types zorgde ervoor dat ik bijna als een borstvoedingsgoeroe in discussie wilde gaan. Gelukkig, gezond verstand won bij mij en ik liet ze links liggen.

Trots

Na vier maanden had ik gelukkig weer werk gevonden en ik ging met mijn kolftas op pad. Ik was ervan overtuigd, ik ging net zo lang door als dat ik volhield, want ik was er zelf nog niet aan toe om mijn borstvoeding af te bouwen. De eerste keer kolven op mijn werk vond ik zo raar. Iedereen wist waarom ik naar het kamertje ging. Gelukkig went het allemaal en ging het kolven steeds makkelijker. De momenten dat ik aan het kolven was had ik de tijd om even te sms’en met oma hoe het met de kleine meid ging. Toch nog een beetje een mamamomentje onder het werk.

Na zes maanden keerde het tij. Elin begon mij te weigeren althans de borst dan. Ze wilde niet aan de borst. Dat vond ik zelf erg moeilijk dus heb veel gekolfd en de melk met een flesje gegeven. Dit was het moment dat ik het zwaar kreeg. Je eigen dochter weigert je dat is echt iets wat niet in je opkomt als moeder zijnde. Het geeft ook echt geen fijn gevoel. Nu al bepaald zij wat ze wil.

Doordat ik het kolven niet volhield en Elin eigenlijk ook niet meer aan de borst wilde hebben we het afgebouwd en is ze over op de fles.  Als moeder had ik het er moeilijker mee dan Elin. Maar vol trots kijk ik terug op 6 maanden voeden van mijn dochter.

[divider]

Nancy de Pan