Begin bij het begin…

Zwanger worden, ik vond het allemaal niet vanzelfsprekend! Immers in mijn omgeving kende ik maar één vrouw waarbij het helemaal op de natuurlijke manier is gegaan.

Zwanger worden, ik vond het allemaal niet vanzelfsprekend! Immers in mijn omgeving kende ik maar één vrouw waarbij het helemaal op de natuurlijke manier is gegaan.

Maar mijn man en ik waren het erover eens, wij zouden ook graag het geluk willen ervaren om mama en papa te worden. Goh tja waar begin je dan eigenlijk, moet ik gelijk temperaturen of ovulatietesten kopen? Of moet ik nu elke dag het bed in duiken of om de dag of hoe vaak überhaupt? Ik vond het erg lastig, wilde niet geobsedeerd raken maar mijn eerste gedachten waren alles behalve kalm. Dan maar bij het begin beginnen en eerst is een afspraak maken bij de huisarts om alle fabels en feiten op een rijtje te krijgen. Overigens heeft mijn huisarts gebulderd van het lachen door al mijn vragen en tja nu kan ik mij dat ook echt goed voorstellen. Achteraf was het ook grappig, al mijn chaotische hersenspinsels.

[divider]

Rare maand

Nu zou het een spannende tijd worden, want hoe zou mijn lichaam reageren? Ik had namelijk al twee keer een bekkeninstabiliteit gehad zonder zwangerschap! Dus hoe zou dat gaan met zwangerschap?? Dit was iets wat ik echt heel eng vond.

Elke maand was het weer spannend, mag ik gaan testen of niet? Eerste zeven maanden kregen we een NEE maar de achtste maand was echt heel maf! Ik was zo ontzettend blij, kon heel de dag lachen J ondanks dat ik te horen had gekregen dat ik door bezuinigingen niet bij mijn werkgever kon blijven. In de auto dacht ik nog zou het dan nu zover zijn????

Drie dagen voor mijn menstruatie een “te vroege”test uitgevoerd en het was duidelijk weer een NEE. Nou dan was dat niet dat blije gevoel maar gek bleef het wel. Ik kreeg ook echt die babygedachten niet uit mijn hoofd?

Een dag over tijd, weer getest en weer een NEE maar hoe kan dat dan? Ik werd echt boos op mijzelf. Waarom ben ik nu toch zo geobsedeerd geworden, ik had genoeg voorbeelden van dat het helemaal niet zo snel goed zou gaan. Op maandagochtend wakker geschrokken en dacht, shit ik moet opschieten om naar mijn werk te gaan. Ik spring mijn bed uit en nog steeds niet ongesteld? HUH STOM lichaam eerst ben ik elke maand netjes op tijd en nu al 5 dagen overtijd. Nou ik had nog één test in de kast liggen en dan maar even snel doen voordat ik naar mijn werk ga. Nog voor de drie minuten om waren stond er in het scherm ZWANGER. Ik kon het niet geloven! Die glimlach van oor tot oor! Ja en wat nu? Mijn man was al op zijn werk en om nou over de telefoon te zeggen “goh je word papa” vond ik ook niet leuk. Dus te blij naar mijn werk en in de middag naar de Jamin om een snoepblik te kopen met de tekst voor de allerliefste papa. Overigens de glimlach van papa was ook geweldig om te zien.

Bekken…en mijn wonder

Lang kon ik niet zweven op mijn zwangere wolk want dat ik zwanger was zou ik weten ook. De hele dag misselijk en overgegeven. Ik sta voor de klas en mijn leerlingen wisten het eigenlijk al één week erna want ik kon gewoon niet stoppen met overgeven. Daarbij werd mijn angst werkelijkheid en met acht weken zat ik al bij de bekkenfysio. Gelukkig was het bijna zomervakantie en kon ik het rustig (werkeloos) aan doen. Tijdens de eerste 16 weken heb ik dagelijks de wc als grootste vriend beschouwd. Zelfs de medicijnen die het spugen moesten stoppen waren niet sterk genoeg. Tijdens het concert van Guus Meeuwis heb ik het ook moeten opgeven alle luchtjes BAH.

Wekelijks op bezoek bij de Fysio werd eigenlijk zelfs gezellig, alleen vond ik het moeilijk te accepteren hoe hard mijn lichaam achteruit ging. Na 4,5 maand kon ik nog minimaal lopen en trap lopen ging me al helemaal niet goed af. Huishouden werd te zwaar en ik moest gaan bouwen op de hulp om mij heen. Dit was echt een strijd met mijzelf. Wat vond ik het moeilijk om zoveel lieve hulp te accepteren. De laatste twee maanden kwam dan de rolstoel in huis want lopen was gewoon geen optie meer. Hoewel het ook weer een confrontatie was hoe slecht mijn lichaam was heb ik het ook ervaren als een bevrijding. Ik kon weer naar buiten toe. Dus manlief, hond en ik naar het Bergse bos echt heerlijk!

Toen ik in mijn laatste trimester te horen kreeg dat mijn moeder een snel groeiende tumor had stond werkelijk alles even stil, maar ook weer niet. Ik zat in een soort van beschermbubbel en liet weinig verdriet toe. Wat mooi eigenlijk dat je lichaam zo kan vechten voor het wondertje in je buik.

Wat een gevecht, lichamelijk en mentaal, heb ik gevoerd om opgewekt te blijven tijdens mijn zwangerschap! Uiteindelijk doe je het voor een mooi doel en alle clichés die je maar bedenken kan zijn de revue gepasseerd. Maar `s nachts in bed als de baby heel druk was, zijn er momenten geweest dat ik al contact had met mijn wonder. Die momenten lieten me alles vergeten! Alleen ik en mijn baby terwijl de hele wereld slaapt waaronder ook mijn snurkende man hahaha.

[divider]

Nancy de Pan