2011 ons jaar

Het jaar 2011, dat zou het jaar worden waarin wij de stap nemen om te beginnen aan gezinsuitbreiding. Aangezien ik nogal een planmatig leven leid en graag weet waar ik aan toe ben was dit een fijn idee, 2011 dat wordt ons jaar en dan zien we het wel.

[divider]

Tijdens onze zomervakantie in 2010 hadden we het over onze plannen voor het krijgen van een kindje. Daarbij hadden we het over hoe we het zouden doen qua opvang, hoe we eventueel de opvoeding zagen en ook hoe ver we zouden gaan om zwanger te worden, want ja het was bekend dat het bij mij niet zomaar 1,2,3 zou lukken in verband met een te traag werkende schildklier maar goed we hadden de tijd. En toen ineens op de fiets zei Patrick ‘Waarom stoppen we niet nu met de pil?!’. Ik dacht dat ik van me fiets viel, dat klopte natuurlijk helemaal niet met mijn plan. Maar goed hij had wel een punt wat nou als het inderdaad 1,5 jaar duurt dan zijn we nu alvast een half jaar bezig. Dus zo gezegd zo gedaan op naar de dokter voor overleg ook in verband met mijn schildklier, gezien dat hij al enige tijd stabiel is konden we zo stoppen en beginnen maar wel met de mededeling pas als het na 1,5 jaar niet lukt zie ik jullie terug. Hup naar de drogist voor een pak foliumzuur en gestopt met de pil.

November 2010

Pfff alles irriteert me, ben erg snel van slag, opgezette borsten, misselijk, moe en vooral erg onredelijk merkte Patrick op. Zwanger kwam niet bij me op want ja het zou wel even duren. Op een gegeven moment in de bouwmarkt was ik Patrick kwijt. Hij stond ergens anders dan waar ik hem verwachten en nam ook zijn mobiel niet op. Toen ik hem eindelijk gevonden had kreeg hij de volle laag, denk dat ze me buiten ook gehoord hebben. Eenmaal in de auto werd ik nog bozer en gaf ook aan dat ik van mezelf door had dat ik onredelijk was maar wist niet waarom. Toen maakte hij de opmerking, ‘wanneer moet je ongesteld worden?’. Dus ik, ‘uhhh morgen als goed is’. Nou dan moet je dag erna maar eens testen als je het nog niet bent. Dus ik kijk hem aan denk je dat echt?? Zo gezegd zo gedaan ik naar Rhoon naar de Trekpleister in de hoop dat ik niemand bekend zag en dan sta je voor dat schap WAT EEN KEUS uhh ja daar had ik me even niet in verdiept oeps. Na even te hebben gekeken komt er een medewerkster van de Trekpleister naar me toe en zegt ‘kan ik u helpen’, ‘uhh oohh nee dank u ik kijk even’ (met een hoofd zo rood als een tomaat). Hé een test die zegt zwanger of niet zwanger kijk dat is voor mij duidelijk.

De test

Op 16 november 5.00 uur werd ik wakker omdat ik onwijs moest plassen dus ik naar de badkamer in een bakje plassen (wat ook nog een hele kunst is) en de test doen. Kookwekker mee en terug naar de slaapkamer, fluister ik tegen Patrick, ‘ben je wakker?’. ‘TUURLIJK’, zegt hij, ‘vanaf moment dat je eruit ging’. Samen kijken naar de kookwekker die heeeeeeeel langzaam aftelde voor ons gevoel. En ja daar ging het belletje, rennen naar de badkamer en kom terug met de test en gooi het licht aan, Patrick kijkt mij aan vol verwachting en ik schreeuw ‘JA JA JA’ en er stond ZWANGER, simpel woordje met grote gevolgen. Samen hebben we liggen huilen in bed wat een bijzonder moment, 2 maanden nadat we gestopt waren zijn we zwanger. Nog moeilijk te geloven. Vol enthousiasme belde ik de huisarts met de mededeling ‘ik ben zwanger en nu?’. ‘Kom maar even op spreekuur’ was het respons. Dus wij erg opgetogen en blij op naar het spreekuur. En dan krijg je te horen het nog mis kan gaan want je bent nog maar net zwanger, ok ja prima maar nu, nu moet je naar een gynaecoloog in verband met je schildklier dus zo gezegd zo gedaan. Op naar Ikazia.

Vertellen of niet?

Ja ok, we zijn zwanger maar wat doen we vertellen of niet vertellen. We wilden het beiden graag delen met onze ouders en zusjes want tenslotte zou ons kleintje de eerste in de families zijn en wilden hun er vanaf nu graag bij betrekken. Maar hoe vertel je dat dan het is toch wel groot nieuws lang leven Google. Een koffertje met een romper en sokjes en een mutsje en dan de tekst “Als ik later groot ben mag ik dan komen logeren” en voor de zusjes een rammelaar met een 5 december gedicht want 5 december gaan we het iedereen vertellen dat was ons plan.

Het is vijf december en op van de zenuwen gaan we op pad. Eerst langs Patrick zijn ouders. Het koffertje hadden we ingepakt en met een smoes kwamen we op de koffie, de reacties waren emotioneel en overweldigend en totaal niet verwacht. Dan door naar mijn ouders ook die waren emotioneel en overweldigend, mijn moeder kneep me helemaal fijn en vroeg hoe het met me ging waarop ik antwoorden “als je me loslaat kan ik weer ademen”. Vervolgens waren de zusjes aan de beurt ook zij waren dol enthousiast en overweldigd. Ze moesten alleen allemaal nog even hun mondje houden want we wilde het de rest van de wereld pas melden als we de eerste echo gehad hadden met ongeveer 10 weken.

De eerste echo

Volgens mijn berekening zou ik ongeveer 9 à 10 weken zijn toen we in het ziekenhuis kwamen voor ons eerste bezoek. Het begon met de echo, daar lig je dan vol spanning en de echoscopiste kijkt naar het scherm en legt uit wat ze ziet, wij zien een cashewnoot wat ons kindje is. En dan laat ze het hartje horen en komt alle emotie los! Het is echt, het is echt. We krijgen een kindje. Vanaf nu noemen we ons kindje Kruimeltje.